Phase II: Nationalization Era (1947-1991)

The Post-Independence Banking Imperative

சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய வங்கியியல் கட்டாயம் स्वतंत्रता के बाद की बैंकिंग अनिवार्यता

When India attained independence in 1947, the domestic banking sector reflected the legacy of colonial rule. Commercial banks were private corporations concentrated almost entirely in port cities and major commercial hubs. Large industrial conglomerates and business families owned or controlled the major banks, channeling public deposits back into their own manufacturing and trading enterprises. 1947 இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, உள்நாட்டு வங்கியியல் துறை காலனித்துவ ஆட்சியின் எச்சங்களைப் பிரதிபலித்தது. வணிக வங்கிகள் துறைமுக நகரங்களிலும் முக்கிய வர்த்தக மையங்களிலும் மட்டுமே குவிந்திருந்த தனியார் நிறுவனங்களாகச் செயல்பட்டன. பெருந்தொழில் நிறுவனங்களும் வணிகக் குடும்பங்களும் பெரிய வங்கிகளைத் தங்கள் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டு, பொதுமக்களின் வைப்புத்தொகைகளைத் தங்களுடைய சொந்த உற்பத்தி மற்றும் வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கே திருப்பிவிட்டன. 1947 में जब भारत स्वतंत्र हुआ, तब घरेलू बैंकिंग क्षेत्र में औपनिवेशिक शासन की छाप स्पष्ट दिखाई देती थी। वाणिज्यिक बैंक निजी निगम थे, जो लगभग पूरी तरह से बंदरगाह वाले शहरों और प्रमुख वाणिज्यिक केंद्रों तक ही सीमित थे। बड़े औद्योगिक घरानों और व्यापारिक परिवारों का प्रमुख बैंकों पर स्वामित्व या नियंत्रण था, जो जनता की जमा राशि को अपने स्वयं के विनिर्माण और व्यापारिक उपक्रमों में ही लगा रहे थे।

Agriculture, rural artisans, and small-scale industries accounted for the vast majority of India’s gross domestic product and workforce, yet received less than two percent of total institutional credit. Rural households depended almost entirely on private moneylenders charging usurious interest rates. விவசாயம், கிராமப்புற கைவினைஞர்கள் மற்றும் சிறுதொழில்கள் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியிலும் தொழிலாளர் சக்தியிலும் பெரும்பங்கு வகித்தபோதிலும், அவை மொத்த நிறுவனக் கடனில் இரண்டு சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே பெற்றன. கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் கந்துவட்டி வசூலிக்கும் தனியார் வட்டிக்காரர்களையே முற்றிலும் சார்ந்திருந்தன. भारत के सकल घरेलू उत्पाद और कार्यबल में कृषि, ग्रामीण कारीगरों और लघु उद्योगों का सबसे बड़ा योगदान था, फिर भी उन्हें कुल संस्थागत ऋण का दो प्रतिशत से भी कम हिस्सा मिलता था। ग्रामीण परिवार अत्यधिक ब्याज दरें वसूलने वाले निजी साहूकारों पर लगभग पूरी तरह से निर्भर थे।

To support planned economic development and five-year plans, the newly formed sovereign government recognized that credit allocation could not remain driven purely by private profit. Phase II of Indian banking, spanning from 1947 to 1991, transformed the banking system from “class banking” tailored for wealthy merchants into “mass banking” focused on national socio-economic priorities. திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களுக்கு ஆதரவளிக்கும் வகையில், கடன் விநியோகம் என்பது வெறும் தனியார் லாபத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க முடியாது என்பதை புதிதாக அமைக்கப்பட்ட இறையாண்மை கொண்ட அரசு உணர்ந்தது. 1947 முதல் 1991 வரையிலான இந்திய வங்கியியலின் இரண்டாம் கட்டம், வசதி படைத்த வணிகர்களுக்கான “மேல்தட்டு வங்கியியலில்” (class banking) இருந்து நாட்டின் சமூக-பொருளாதார முன்னுரிமைகளை மையமாகக் கொண்ட “மக்கள் வங்கியியலாக” (mass banking) வங்கி அமைப்பை மாற்றியமைத்தது. नियोजित आर्थिक विकास और पंचवर्षीय योजनाओं को गति देने के लिए, नवगठित संप्रभु सरकार ने यह महसूस किया कि ऋण का वितरण पूरी तरह से निजी लाभ से प्रेरित नहीं हो सकता। 1947 से 1991 तक फैले भारतीय बैंकिंग के दूसरे चरण (Phase II) ने बैंकिंग प्रणाली को धनी व्यापारियों तक सीमित “वर्ग बैंकिंग” (class banking) से बदलकर राष्ट्रीय सामाजिक-आर्थिक प्राथमिकताओं पर केंद्रित “जन बैंकिंग” (mass banking) में परिवर्तित कर दिया।

Laying the Legal and Regulatory Foundation (1948-1949)

சட்ட மற்றும் ஒழுங்குமுறை அடித்தளத்தை அமைத்தல் (1948-1949) कानूनी और विनियामक नींव तैयार करना (1948-1949)

Before restructuring commercial credit, the government established statutory control over the central bank and the wider banking framework. The colonial-era framework relied on fragmented company law, leaving depositors unprotected during bank collapses. வணிகக் கடன்களை மறுசீரமைப்பதற்கு முன்பாக, மத்திய வங்கி மற்றும் பரந்த வங்கி கட்டமைப்பின் மீது அரசு சட்டப்பூர்வ கட்டுப்பாட்டை நிறுவியது. காலனித்துவ கால கட்டமைப்பு சிதறுண்ட நிறுவனச் சட்டத்தை மட்டுமே சார்ந்திருந்ததால், வங்கிகள் முடங்கியபோது வைப்பாளர்களுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் கிடைக்கவில்லை. वाणिज्यिक ऋण के पुनर्गठन से पहले, सरकार ने केंद्रीय बैंक और व्यापक बैंकिंग ढांचे पर वैधानिक नियंत्रण स्थापित किया। औपनिवेशिक काल का ढांचा खंडित कंपनी कानून पर निर्भर था, जिससे बैंकों के विफल होने पर जमाकर्ताओं को कोई सुरक्षा नहीं मिलती थी।

Nationalization of the Reserve Bank of India (1949)

இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் தேசியமயமாக்கல் (1949) भारतीय रिज़र्व बैंक (RBI) का राष्ट्रीयकरण (1949)

The Reserve Bank of India began operations on April 1, 1935 as a private shareholders’ bank. While the colonial government held a token stake, private investors held the vast majority of shares and appointed directors to the Central Board. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) 1935 ஏப்ரல் 1 அன்று ஒரு தனியார் பங்குதாரர் வங்கியாக தனது செயல்பாடுகளைத் தொடங்கியது. காலனித்துவ அரசு இதில் பெயரளவுப் பங்குகளை மட்டுமே கொண்டிருந்த நிலையில், பெரும்பாலான பங்குகளைத் தனியார் முதலீட்டாளர்களே வைத்திருந்ததோடு, மத்திய வாரியத்திற்கான இயக்குநர்களையும் நியமித்தனர். भारतीय रिज़र्व बैंक (RBI) ने 1 अप्रैल, 1935 को एक निजी शेयरधारकों के बैंक के रूप में अपना परिचालन शुरू किया था। यद्यपि औपनिवेशिक सरकार के पास इसमें एक नाममात्र की हिस्सेदारी थी, लेकिन अधिकांश शेयर निजी निवेशकों के पास थे और वे ही केंद्रीय बोर्ड में निदेशकों की नियुक्ति करते थे।

To align monetary and credit policies with national developmental objectives, the Indian Parliament passed the Reserve Bank of India (Transfer to Public Ownership) Act, 1948. Under this legislation, the government acquired all shares from private owners after paying suitable compensation. பணவியல் மற்றும் கடன் கொள்கைகளை நாட்டின் வளர்ச்சி இலக்குகளோடு ஒருங்கிணைப்பதற்காக, இந்திய நாடாளுமன்றம் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (பொது உடைமைக்கு மாற்றுதல்) சட்டம், 1948 (Reserve Bank of India (Transfer to Public Ownership) Act, 1948) ஐ இயற்றியது. இச்சட்டத்தின் கீழ், தகுந்த இழப்பீட்டை வழங்கிய பின்னர் தனியார் உரிமையாளர்களிடமிருந்த அனைத்துப் பங்குகளையும் அரசு கையகப்படுத்தியது. मौद्रिक और साख नीतियों को राष्ट्रीय विकासात्मक उद्देश्यों के अनुरूप बनाने के लिए, भारतीय संसद ने भारतीय रिज़र्व बैंक (सार्वजनिक स्वामित्व में अंतरण) अधिनियम, 1948 [Reserve Bank of India (Transfer to Public Ownership) Act, 1948] पारित किया। इस कानून के तहत, सरकार ने उचित मुआवजा देकर निजी मालिकों से सभी शेयर अधिग्रहित कर लिए।

On January 1, 1949, the Reserve Bank of India formally became a 100 percent state-owned institution. This transition established the RBI as a sovereign central bank responsible for defending macroeconomic stability, managing public debt, and directing institutional finance toward national growth. 1949 ஜனவரி 1 அன்று, இந்திய ரிசர்வ் வங்கி முறைப்படி 100 சதவீத அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனமாக மாறியது. இந்த மாற்றம், பெருபொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், பொதுக் கடனை நிர்வகித்தல் மற்றும் நாட்டின் வளர்ச்சியை நோக்கி நிறுவன நிதியை வழிநடத்துதல் ஆகியவற்றிற்குப் பொறுப்பான ஓர் இறையாண்மை கொண்ட மத்திய வங்கியாக RBI ஐ நிலைநிறுத்தியது. 1 जनवरी, 1949 को RBI औपचारिक रूप से 100 प्रतिशत राज्य के स्वामित्व वाला (सरकारी) संस्थान बन गया। इस बदलाव ने RBI को एक संप्रभु केंद्रीय बैंक के रूप में स्थापित किया, जो व्यापक आर्थिक स्थिरता बनाए रखने, सार्वजनिक ऋण का प्रबंधन करने और राष्ट्रीय विकास की दिशा में संस्थागत वित्त को निर्देशित करने के लिए जिम्मेदार था।

The Banking Regulation Act, 1949

வங்கி ஒழுங்குமுறைச் சட்டம், 1949 बैंकिंग विनियमन अधिनियम, 1949 (Banking Regulation Act, 1949)

Independent India needed a dedicated legal code to supervise commercial banks. Between 1913 and 1948, over 1,100 banks failed across India due to reckless lending, insider fraud, and inadequate capital reserves. வணிக வங்கிகளைக் கண்காணிக்க சுதந்திர இந்தியாவிற்கு ஒரு பிரத்யேக சட்ட விதிமுறை தேவைப்பட்டது. பொறுப்பற்ற கடன் வழங்கல், உள் நபர்களின் மோசடி மற்றும் போதிய மூலதனக் கையிருப்பு இல்லாமை ஆகியவற்றின் காரணமாக 1913 முதல் 1948 வரை இந்தியா முழுவதும் 1,100-க்கும் மேற்பட்ட வங்கிகள் முடங்கின. स्वतंत्र भारत को वाणिज्यिक बैंकों की निगरानी के लिए एक समर्पित कानूनी संहिता की आवश्यकता थी। 1913 और 1948 के बीच, लापरवाह ऋण वितरण, आंतरिक धोखाधड़ी और अपर्याप्त पूंजी भंडार के कारण पूरे भारत में 1,100 से अधिक बैंक विफल हो गए।

Parliament addressed this instability by enacting the Banking Companies Act, 1949, which came into effect on March 16, 1949. The statute granted the Reserve Bank of India sweeping supervisory and licensing authority over commercial banking entities. Key provisions included: 1949 மார்ச் 16 அன்று அமலுக்கு வந்த வங்கி நிறுவனங்கள் சட்டம், 1949 (Banking Companies Act, 1949) ஐ இயற்றியதன் மூலம் இந்த ஸ்திரமற்ற நிலைக்கு நாடாளுமன்றம் தீர்வு கண்டது. இச்சட்டம் வணிக வங்கி அமைப்புகளின் மீது விரிவான மேற்பார்வை மற்றும் உரிமம் வழங்கும் அதிகாரத்தை RBI-க்கு வழங்கியது. அதன் முக்கிய விதிகள் பின்வருமாறு: संसद ने इस अस्थिरता को दूर करने के लिए बैंकिंग कंपनी अधिनियम, 1949 (Banking Companies Act, 1949) पारित किया, जो 16 मार्च, 1949 को प्रभावी हुआ। इस कानून ने RBI को वाणिज्यिक बैंकिंग संस्थाओं पर व्यापक पर्यवेक्षी और लाइसेंसिंग अधिकार प्रदान किए। इसके प्रमुख प्रावधानों में निम्नलिखित शामिल थे:

• Licensing Authority: No company could commence or sustain banking business in India without securing an operational license from the RBI under Section 22. உரிமம் வழங்கும் அதிகாரம்: பிரிவு 22-இன் கீழ் RBI-யிடமிருந்து செயல்பாட்டு உரிமத்தைப் பெறாமல் இந்தியாவில் எந்தவொரு நிறுவனமும் வங்கி வணிகத்தைத் தொடங்கவோ அல்லது தொடரவோ முடியாது. लाइसेंसिंग अधिकार: धारा 22 के तहत RBI से परिचालन लाइसेंस प्राप्त किए बिना कोई भी कंपनी भारत में बैंकिंग व्यवसाय शुरू या जारी नहीं रख सकती थी।

• Capital Requirements: Banks had to maintain minimum paid-up capital and reserves to absorb operating losses under Section 11. மூலதனத் தேவைகள்: பிரிவு 11-இன் கீழ் செயல்பாட்டு இழப்புகளை ஈடுகட்டுவதற்கு வங்கிகள் குறைந்தபட்ச செலுத்தப்பட்ட மூலதனத்தையும் கையிருப்புகளையும் பராமரிக்க வேண்டும். पूंजीगत आवश्यकताएं: परिचालन घाटे को वहन करने के लिए बैंकों को धारा 11 के तहत न्यूनतम चुकता पूंजी और भंडार बनाए रखना अनिवार्य था।

• Liquidity Mandates: Banks were required to maintain liquid assets against their demand and time liabilities under the Statutory Liquidity Ratio (SLR) framework specified in Section 24. பணப்புழக்க ஆணைகள்: பிரிவு 24-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சட்டப்பூர்வ நீர்மை விகிதம் (SLR) கட்டமைப்பின் கீழ், வங்கிகள் தங்களின் கேட்பு மற்றும் காலப் பொறுப்புகளுக்கு எதிராக நீர்மைச் சொத்துகளைப் பராமரிக்க வேண்டும். तरलता अनिवार्यताएं: धारा 24 में निर्दिष्ट सांविधिक तरलता अनुपात (SLR) ढांचे के तहत बैंकों के लिए अपनी मांग और सावधि देनदारियों के मुकाबले तरल संपत्ति बनाए रखना अनिवार्य किया गया था।

• Inspection and Governance: The RBI gained statutory rights to inspect bank books, approve the appointment or removal of managing directors, and issue binding directives in the public interest. ஆய்வு மற்றும் நிர்வாகம்: வங்கி கணக்குப் புத்தகங்களை ஆய்வு செய்யவும், நிர்வாக இயக்குநர்களின் நியமனம் அல்லது நீக்கத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கவும், பொது நலன் கருதி கட்டாய உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கவும் சட்டப்பூர்வ உரிமைகளை RBI பெற்றது. निरीक्षण और शासन: RBI को बैंकों के बही-खातों का निरीक्षण करने, प्रबंध निदेशकों की नियुक्ति या निष्कासन को मंजूरी देने और जनहित में बाध्यकारी निर्देश जारी करने के वैधानिक अधिकार प्राप्त हुए।

On March 1, 1966, Parliament amended the legislation via the Banking Laws (Application to Co-operative Societies) Act, 1965. This amendment renamed the statute the Banking Regulation Act, 1949 and extended the RBI’s regulatory jurisdiction to state, district, and primary cooperative banks. 1966 மார்ச் 1 அன்று, வங்கிச் சட்டங்கள் (கூட்டுறவுச் சங்கங்களுக்குப் பொருந்துதல்) சட்டம், 1965 மூலமாக நாடாளுமன்றம் இச்சட்டத்தைத் திருத்தியது. இத்திருத்தம் இச்சட்டத்தை வங்கி ஒழுங்குமுறைச் சட்டம், 1949 (Banking Regulation Act, 1949) என மறுபெயரிட்டதோடு, மாநில, மாவட்ட மற்றும் தொடக்கக் கூட்டுறவு வங்கிகளுக்கும் RBI-யின் ஒழுங்குமுறை அதிகார வரம்பை விரிவுபடுத்தியது. 1 मार्च, 1966 को संसद ने बैंकिंग कानून (सहकारी समितियों पर लागू होना) अधिनियम, 1965 के माध्यम से इस कानून में संशोधन किया। इस संशोधन ने इस कानून का नाम बदलकर बैंकिंग विनियमन अधिनियम, 1949 (Banking Regulation Act, 1949) कर दिया और RBI के विनियामक अधिकार क्षेत्र को राज्य, जिला और प्राथमिक सहकारी बैंकों तक विस्तारित कर दिया।

Creation of the State Bank of India and its Associates (1955-1959)

பாரத ஸ்டேட் வங்கி மற்றும் அதன் துணை வங்கிகளை உருவாக்குதல் (1955-1959) भारतीय स्टेट बैंक (SBI) और उसके सहयोगी बैंकों की स्थापना (1955-1959)

Even with the Banking Regulation Act in force, commercial banks remained focused on urban traders. Private bankers avoided rural areas due to high administrative costs, low ticket sizes, and perceived agricultural credit risks. வங்கி ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் நடைமுறையில் இருந்தபோதிலும், வணிக வங்கிகள் நகர்ப்புற வர்த்தகர்களையே தொடர்ந்து மையமாகக் கொண்டிருந்தன. அதிக நிர்வாகச் செலவுகள், சிறிய அளவிலான பரிவர்த்தனைகள் மற்றும் விவசாயக் கடன் அபாயங்கள் காரணமாக தனியார் வங்கியாளர்கள் கிராமப்புறப் பகுதிகளைத் தவிர்த்தனர். बैंकिंग विनियमन अधिनियम के लागू होने के बावजूद, वाणिज्यिक बैंक मुख्य रूप से शहरी व्यापारियों पर ही केंद्रित रहे। उच्च प्रशासनिक लागत, छोटे ऋण आकार और कृषि ऋण से जुड़े कथित जोखिमों के कारण निजी बैंकर्स ग्रामीण क्षेत्रों से बचते रहे।

The All India Rural Credit Survey Committee (1954)

அகில இந்திய கிராமப்புற கடன் ஆய்வுக் குழு (1954) अखिल भारतीय ग्रामीण ऋण सर्वेक्षण समिति (1954)

In 1951, the Reserve Bank of India appointed the All India Rural Credit Survey Committee under the chairmanship of A. D. Gorwala. The committee submitted its historic report in 1954, uncovering a stark reality in the countryside. 1951 இல், ஏ. டி. கோர்வாலா தலைமையில் அகில இந்திய கிராமப்புற கடன் ஆய்வுக் குழுவை RBI நியமித்தது. இக்குழு 1954 இல் தனது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்து, கிராமப்புறங்களின் கடுமையான யதார்த்த நிலையை வெளிக்கொணர்ந்தது. 1951 में, RBI ने ए. डी. गोरवाला (A. D. Gorwala) की अध्यक्षता में अखिल भारतीय ग्रामीण ऋण सर्वेक्षण समिति (All India Rural Credit Survey Committee) की नियुक्ति की। इस समिति ने 1954 में अपनी ऐतिहासिक रिपोर्ट प्रस्तुत की, जिसने ग्रामीण क्षेत्रों की एक चौंकाने वाली वास्तविकता को उजागर किया।

Non-institutional sources, predominantly village moneylenders and landlords, supplied over 90 percent of all rural credit. Commercial banks accounted for less than one percent of total rural borrowings, while cooperative credit societies contributed roughly three percent. கிராமப்புறக் கடன்களில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவற்றை நிறுவனங்கள் அல்லாத ஆதாரங்களே, குறிப்பாக கிராமப்புற வட்டிக்காரர்களும் நிலப்பிரபுக்களுமே வழங்கினர். மொத்த கிராமப்புறக் கடன்களில் வணிக வங்கிகள் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே வழங்கிய நிலையில், கூட்டுறவு கடன் சங்கங்கள் தோராயமாக மூன்று சதவீதப் பங்களிப்பை அளித்தன. गैर-संस्थागत स्रोतों, मुख्य रूप से ग्रामीण साहूकारों और जमींदारों, ने कुल ग्रामीण ऋण का 90 प्रतिशत से अधिक प्रदान किया। कुल ग्रामीण उधारी में वाणिज्यिक बैंकों का हिस्सा एक प्रतिशत से भी कम था, जबकि सहकारी ऋण समितियों का योगदान लगभग तीन प्रतिशत था।

The Gorwala Committee recommended creating a powerful, state-partnered commercial banking institution. This institution would spread banking branches deep into rural tehsils, provide remittance facilities to cooperatives, and extend subsidized credit to agriculture. ஒரு வலிமையான, அரசுப் பங்களிப்புடன் கூடிய வணிக வங்கி நிறுவனத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று கோர்வாலா குழு பரிந்துரைத்தது. இந்நிறுவனம் கிராமப்புற வட்டாரங்கள் வரை வங்கி கிளைகளை விரிவுபடுத்தி, கூட்டுறவுச் சங்கங்களுக்குப் பணப்பரிவர்த்தனை வசதிகளை வழங்கி, விவசாயத்திற்கு மானிய விலையில் கடன் வழங்கும் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது. गोरवाला समिति ने सरकार की भागीदारी वाले एक शक्तिशाली वाणिज्यिक बैंकिंग संस्थान की स्थापना की सिफारिश की। यह संस्थान ग्रामीण तहसीलों तक बैंक शाखाओं का विस्तार करेगा, सहकारी समितियों को धन प्रेषण सुविधाएं प्रदान करेगा और कृषि को रियायती ऋण उपलब्ध कराएगा।

The State Bank of India Act, 1955

பாரத ஸ்டேட் வங்கிச் சட்டம், 1955 भारतीय स्टेट बैंक अधिनियम, 1955 (State Bank of India Act, 1955)

To implement the Gorwala Committee’s recommendations, Parliament enacted the State Bank of India Act, 1955. The legislation authorized the nationalization and reconstitution of the Imperial Bank of India, which was the largest commercial bank in the country. கோர்வாலா குழுவின் பரிந்துரைகளைச் செயல்படுத்த நாடாளுமன்றம் பாரத ஸ்டேட் வங்கிச் சட்டம், 1955 (State Bank of India Act, 1955) ஐ இயற்றியது. இச்சட்டம் நாட்டின் மிகப்பெரிய வணிக வங்கியாகத் திகழ்ந்த இம்பீரியல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (Imperial Bank of India) வைத் தேசியமயமாக்கவும் மறுசீரமைக்கவும் அங்கீகாரம் அளித்தது. गोरवाला समिति की सिफारिशों को लागू करने के लिए, संसद ने भारतीय स्टेट बैंक अधिनियम, 1955 (State Bank of India Act, 1955) पारित किया। इस कानून ने देश के सबसे बड़े वाणिज्यिक बैंक, इंपीरियल बैंक ऑफ इंडिया (Imperial Bank of India) के राष्ट्रीयकरण और पुनर्गठन को अधिकृत किया।

On July 1, 1955, the State Bank of India (SBI) came into existence, with the Reserve Bank of India acquiring a controlling stake of 60 percent. The statute imposed a legal obligation on SBI to open at least 400 new branches in unbanked rural and semi-urban centers within its first five years of operation. SBI also took over the role of principal agent for the RBI in conducting government treasury business across the country. 1955 ஜூலை 1 அன்று, ரிசர்வ் வங்கி 60 சதவீதக் கட்டுப்பாட்டுப் பங்குகளைப் பெற்றதன் மூலம் பாரத ஸ்டேட் வங்கி (SBI) உருவானது. தனது செயல்பாட்டின் முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் வங்கிச் சேவை இல்லாத கிராமப்புற மற்றும் பகுதி-நகர்ப்புற மையங்களில் குறைந்தது 400 புதிய கிளைகளைத் திறக்க வேண்டும் என்ற சட்டப்பூர்வ கடமையை இச்சட்டம் SBI மீது விதித்தது. மேலும், நாடு முழுவதும் அரசு கருவூலப் பணிகளை மேற்கொள்வதில் RBI-யின் முதன்மை முகவராகவும் SBI பொறுப்பேற்றது. 1 जुलाई, 1955 को भारतीय स्टेट बैंक (SBI) अस्तित्व में आया, जिसमें RBI ने 60 प्रतिशत की नियंत्रक हिस्सेदारी हासिल की। इस कानून ने SBI पर परिचालन के अपने पहले पांच वर्षों के भीतर बैंकिंग सुविधा से वंचित ग्रामीण और अर्ध-शहरी केंद्रों में कम से कम 400 नई शाखाएं खोलने की कानूनी बाध्यता तय की। SBI ने देश भर में सरकारी राजकोषीय (ट्रेजरी) कामकाज संभालने में RBI के प्रमुख एजेंट की भूमिका भी अपने हाथ में ले ली।

The State Bank of India (Subsidiary Banks) Act, 1959

பாரத ஸ்டேட் வங்கி (துணை வங்கிகள்) சட்டம், 1959 भारतीय स्टेट बैंक (सहायक बैंक) अधिनियम, 1959 [State Bank of India (Subsidiary Banks) Act, 1959]

Across India, several medium-sized commercial banks had operated under the patronage of erstwhile princely states. To extend state-backed banking uniformly, Parliament enacted the State Bank of India (Subsidiary Banks) Act, 1959. இந்தியா முழுவதும், முந்தைய சுதேச சமஸ்தானங்களின் ஆதரவின் கீழ் பல நடுத்தர வணிக வங்கிகள் இயங்கி வந்தன. அரசு ஆதரவு பெற்ற வங்கிச் சேவையை சீராக விரிவுபடுத்த, நாடாடாளுமன்றம் பாரத ஸ்டேட் வங்கி (துணை வங்கிகள்) சட்டம், 1959 (State Bank of India (Subsidiary Banks) Act, 1959) ஐ இயற்றியது. पूरे भारत में कई मध्यम आकार के वाणिज्यिक बैंक तत्कालीन रियासतों के संरक्षण में काम कर रहे थे। राज्य-समर्थित बैंकिंग का समान रूप से विस्तार करने के लिए, संसद ने भारतीय स्टेट बैंक (सहायक बैंक) अधिनियम, 1959 [State Bank of India (Subsidiary Banks) Act, 1959] पारित किया।

Under this law, eight state-associated banks were reconstituted as subsidiaries of the State Bank of India between October 1959 and May 1960: இச்சட்டத்தின் கீழ், அக்டோபர் 1959 மற்றும் மே 1960 க்கு இடையில் எட்டு சுதேச அரசு சார்ந்த வங்கிகள் பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் துணை வங்கிகளாக மறுசீரமைக்கப்பட்டன: इस कानून के तहत, अक्टूबर 1959 और मई 1960 के बीच आठ राज्य-संबद्ध बैंकों को SBI के सहायक बैंकों के रूप में पुनर्गठित किया गया:

1. State Bank of Hyderabad ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் ஹைதராபாத் स्टेट बैंक ऑफ हैदराबाद

2. State Bank of Bikaner ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் பிகானேர் स्टेट बैंक ऑफ बीकानेर

3. State Bank of Jaipur ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் ஜெய்ப்பூர் स्टेट बैंक ऑफ जयपुर

4. State Bank of Saurashtra ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் சௌராஷ்டிரா स्टेट बैंक ऑफ सौराष्ट्र

5. State Bank of Indore ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் இந்தூர் स्टेट बैंक ऑफ इंदौर

6. State Bank of Mysore ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் மைசூர் स्टेट बैंक ऑफ मैसूर

7. State Bank of Patiala ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் பாட்டியாலா स्टेट बैंक ऑफ पटियाला

8. State Bank of Travancore ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் திருவாங்கூர் स्टेट बैंक ऑफ त्रावणकोर

In 1963, the State Bank of Bikaner and the State Bank of Jaipur merged to form the State Bank of Bikaner and Jaipur (SBBJ), creating the well-known network of seven SBI associate banks. 1963 இல், ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் பிகானேர் மற்றும் ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் ஜெய்ப்பூர் ஆகியவை இணைந்து ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் பிகானேர் அண்ட் ஜெய்ப்பூர் (SBBJ) ஆக உருவானது; இது நன்கு அறியப்பட்ட ஏழு SBI துணை வங்கிகளின் நெட்வொர்க்கை உருவாக்கியது. 1963 में, स्टेट बैंक ऑफ बीकानेर और स्टेट बैंक ऑफ जयपुर का विलय होकर स्टेट बैंक ऑफ बीकानेर एंड जयपुर (SBBJ) बना, जिससे SBI के सात सहयोगी बैंकों का प्रसिद्ध नेटवर्क तैयार हुआ।

Depositor Safety and the Deposit Insurance Corporation (1962)

வைப்பாளர் பாதுகாப்பு மற்றும் வைப்புத் தொகை காப்பீட்டுக் கழகம் (1962) जमाकर्ता सुरक्षा और निक्षेप बीमा निगम (DIC) (1962)

While SBI expanded rural branches, the private banking segment experienced persistent instability. In August 1960, the collapse of Palai Central Bank in Kerala and Laxmi Bank in Maharashtra triggered nationwide panic and severe runs on regional banks. SBI கிராமப்புறக் கிளைகளை விரிவுபடுத்திய போதிலும், தனியார் வங்கித் துறையில் தொடர்ச்சியான ஸ்திரமற்ற தன்மை நீடித்தது. 1960 ஆகஸ்டில், கேரளாவில் பாலாய் சென்ட்ரல் வங்கி (Palai Central Bank) மற்றும் மகாராஷ்டிராவில் லக்ஷ்மி வங்கி (Laxmi Bank) ஆகியவை முடங்கியது நாடு தழுவிய பீதியையும், பிராந்திய வங்கிகளில் கடுமையான பணத்தை திரும்பப் பெறும் அவசர நெரிசலையும் தூண்டியது. यद्यपि SBI ने ग्रामीण शाखाओं का विस्तार किया, लेकिन निजी बैंकिंग क्षेत्र में लगातार अस्थिरता बनी रही। अगस्त 1960 में, केरल में पलाई सेंट्रल बैंक (Palai Central Bank) और महाराष्ट्र में लक्ष्मी बैंक (Laxmi Bank) के दिवालिया होने से देश भर में दहशत फैल गई और क्षेत्रीय बैंकों से धन निकालने की होड़ (बैंक रन) मच गई।

In response, Parliament passed the Deposit Insurance Corporation Act, 1961. On January 1, 1962, India established the Deposit Insurance Corporation (DIC) as a wholly owned subsidiary of the RBI. India became the second country in the world, after the United States, to introduce formal deposit insurance, initially insuring deposits up to ₹1,500 per depositor to restore public trust in banking institutions. இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, நாடாளுமன்றம் வைப்புத் தொகை காப்பீட்டுக் கழகச் சட்டம், 1961 ஐ இயற்றியது. 1962 ஜனவரி 1 அன்று, RBI-யின் முழு உரிமையுடைய துணை நிறுவனமாக வைப்புத் தொகை காப்பீட்டுக் கழகம் (DIC) இந்தியாவில் நிறுவப்பட்டது. வங்கி நிறுவனங்கள் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பதற்காக, ஒரு வைப்பாளருக்கு ஆரம்பத்தில் ₹1,500 வரை வைப்புத்தொகை காப்பீடு வழங்கி, அமெரிக்காவிற்கு அடுத்தபடியாக முறையான வைப்புக் காப்பீட்டை அறிமுகப்படுத்திய உலகின் இரண்டாவது நாடாக இந்தியா திகழ்ந்தது. इसके जवाब में, संसद ने निक्षेप बीमा निगम अधिनियम, 1961 पारित किया। 1 जनवरी, 1962 को भारत ने RBI की पूर्ण स्वामित्व वाली सहायक संस्था के रूप में निक्षेप बीमा निगम (DIC) की स्थापना की। बैंकिंग संस्थानों में जनता का विश्वास बहाल करने के लिए औपचारिक जमा बीमा शुरू करने वाला भारत, संयुक्त राज्य अमेरिका के बाद दुनिया का दूसरा देश बना, जिसने शुरुआत में प्रति जमाकर्ता ₹1,500 तक की जमा राशि का बीमा किया।

The Push for Social Control (1967-1968)

சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்கான உந்துதல் (1967-1968) सामाजिक नियंत्रण पर ज़ोर (1967-1968)

By the mid-1960s, a structural contradiction plagued India’s financial system. While the State Bank of India opened rural branches, private commercial banks still commanded over 70 percent of total banking deposits. 1960-களின் மத்தியில், இந்தியாவின் நிதி அமைப்பில் ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான முரண்பாடு நிலவியது. பாரத ஸ்டேட் வங்கி கிராமப்புறக் கிளைகளைத் திறந்து வந்தபோதிலும், மொத்த வங்கி வைப்புத்தொகையில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான தொகையைத் தனியார் வணிக வங்கிகளே தங்களின் வசம் வைத்திருந்தன. 1960 के दशक के मध्य तक, भारत की वित्तीय प्रणाली एक संरचनात्मक अंतर्विरोध से जूझ रही थी। जहाँ SBI ने ग्रामीण शाखाएं खोलीं, वहीं निजी वाणिज्यिक बैंकों के पास अभी भी कुल बैंकिंग जमा का 70 प्रतिशत से अधिक हिस्सा था।

Industrial tycoons sat on the boards of these private banks and directed credit toward their own companies. In 1967, large industries consumed nearly two-thirds of all commercial bank credit. Agriculture received a meager 2.2 percent of credit, while small-scale industrial units received under five percent. தொழில்துறை அதிபர்கள் இந்தத் தனியார் வங்கிகளின் நிர்வாகக் குழுக்களில் அமர்ந்துகொண்டு, கடன்களைத் தங்கள் சொந்த நிறுவனங்களுக்கே ஒதுக்கிக் கொண்டனர். 1967 இல், அனைத்து வணிக வங்கிக் கடன்களிலும் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்கை பெருந்தொழில்களே பயன்படுத்தின. விவசாயத்திற்கு வெறும் 2.2 சதவீதக் கடன் மட்டுமே கிடைத்த நிலையில், சிறுதொழில் பிரிவுகள் ஐந்து சதவீதத்திற்கும் குறைவான கடனையே பெற்றன. इन निजी बैंकों के बोर्डों में बड़े उद्योगपति बैठे थे और वे ऋण को अपनी कंपनियों की ओर ही मोड़ते थे। 1967 में, कुल वाणिज्यिक बैंक ऋण का लगभग दो-तिहाई हिस्सा बड़े उद्योगों को मिला। कृषि को मात्र 2.2 प्रतिशत ऋण मिला, जबकि लघु औद्योगिक इकाइयों को पांच प्रतिशत से भी कम ऋण प्राप्त हुआ।

The Banking Laws (Amendment) Act, 1968

வங்கிச் சட்டங்கள் (திருத்தச்) சட்டம், 1968 बैंकिंग कानून (संशोधन) अधिनियम, 1968 [Banking Laws (Amendment) Act, 1968]

To curb insider lending without taking over bank ownership, the central government introduced the policy of Social Control in late 1967. Parliament codified this policy through the Banking Laws (Amendment) Act, 1968, which came into force in February 1969. வங்கி உரிமையைத் தன்வசப்படுத்தாமல் உள் நபர்களுக்கு வழங்கப்படும் கடன்களைக் கட்டுப்படுத்த, மத்திய அரசு 1967 இன் இறுதியில் சமூகக் கட்டுப்பாடு (Social Control) என்ற கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தியது. பிப்ரவரி 1969 இல் அமலுக்கு வந்த வங்கிச் சட்டங்கள் (திருத்தச்) சட்டம், 1968 (Banking Laws (Amendment) Act, 1968) மூலமாக நாடாளுமன்றம் இக்கொள்கையைச் சட்டமாக்கியது. बैंकों के स्वामित्व का अधिग्रहण किए बिना आंतरिक ऋण वितरण पर अंकुश लगाने के लिए, केंद्र सरकार ने 1967 के अंत में सामाजिक नियंत्रण (Social Control) की नीति पेश की। संसद ने बैंकिंग कानून (संशोधन) अधिनियम, 1968 [Banking Laws (Amendment) Act, 1968] के माध्यम से इस नीति को संहिताबद्ध किया, जो फरवरी 1969 में लागू हुआ।

The legislation attempted to dismantle the nexus between industrialists and bank boards through three key mechanisms: இச்சட்டம் மூன்று முக்கிய வழிமுறைகள் மூலம் தொழிலதிபர்களுக்கும் வங்கி நிர்வாகக் குழுக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பைத் தகர்க்க முயன்றது: इस कानून ने तीन प्रमुख तंत्रों के माध्यम से उद्योगपतियों और बैंक बोर्डों के बीच की सांठगांठ को समाप्त करने का प्रयास किया:

• Professional Board Composition: At least 51 percent of board members had to possess specialized knowledge in agriculture, rural economy, small-scale industries, or cooperation. தொழில்முறை வாரிய அமைப்பு: வாரிய உறுப்பினர்களில் குறைந்தது 51 சதவீதம் பேர் விவசாயம், கிராமப்புறப் பொருளாதாரம், சிறுதொழில்கள் அல்லது கூட்டுறவு ஆகியவற்றில் சிறப்பு அறிவு பெற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும். पेशेवर बोर्ड संरचना: बोर्ड के कम से कम 51 प्रतिशत सदस्यों के पास कृषि, ग्रामीण अर्थव्यवस्था, लघु उद्योग या सहकारिता का विशेष ज्ञान होना अनिवार्य था।

• Prohibition on Insider Loans: Banks could no longer grant loans or advances to their own directors or to corporate entities where directors held substantial interest. உள் நபர்களுக்குக் கடன் வழங்குவதற்கான தடை: வங்கிகள் தங்களுடைய சொந்த இயக்குநர்களுக்கோ அல்லது இயக்குநர்கள் கணிசமான பங்குகளைக் கொண்ட பெருநிறுவனங்களுக்கோ கடன்கள் அல்லது முன்பணங்களை வழங்க முடியாது. आंतरिक ऋणों पर रोक: बैंक अब अपने निदेशकों को या उन कॉर्पोरेट संस्थाओं को ऋण या अग्रिम नहीं दे सकते थे जिनमें निदेशकों का महत्वपूर्ण हित था।

• National Credit Council (NCC): In December 1967, the government created the National Credit Council, headed by the Union Finance Minister and the RBI Governor, to assess national credit priorities and allocate credit quotas across economic sectors. தேசிய கடன் கவுன்சில் (NCC): தேசியக் கடன் முன்னுரிமைகளை மதிப்பீடு செய்து, பொருளாதாரத் துறைகளுக்குக் கடன் ஒதுக்கீடுகளைப் பகிர்ந்தளிக்க, மத்திய நிதியமைச்சர் மற்றும் RBI ஆளுநரைத் தலைமையாகக் கொண்டு டிசம்பர் 1967 இல் தேசிய கடன் கவுன்சிலை (NCC) அரசு உருவாக்கியது. राष्ट्रीय साख परिषद (NCC): दिसंबर 1967 में, सरकार ने राष्ट्रीय ऋण प्राथमिकताओं का आकलन करने और आर्थिक क्षेत्रों में ऋण कोटा आवंटित करने के लिए केंद्रीय वित्त मंत्री और RBI गवर्नर की अध्यक्षता में राष्ट्रीय साख परिषद (NCC) का गठन किया।

Social control proved to be a half-measure. Private bank managements created shell companies, manipulated loan classifications, and continued funneling funds to urban industrial clients. The failure of social control convinced the government that only direct state ownership could redirect commercial credit to national priorities. சமூகக் கட்டுப்பாடு ஒரு முழுமையற்ற நடவடிக்கையாகவே அமைந்தது. தனியார் வங்கி நிர்வாகங்கள் போலி நிறுவனங்களை உருவாக்கி, கடன் வகைப்பாடுகளை மாற்றியமைத்து, நகர்ப்புற தொழில்முறை வாடிக்கையாளர்களுக்கே தொடர்ந்து நிதியை மடைமாற்றின. சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் தோல்வி, நேரடி அரசு உடைமை மட்டுமே வணிகக் கடன்களை நாட்டின் முன்னுரிமைகளுக்குத் திருப்ப முடியும் என்பதை அரசுக்கு உணர்த்தியது. सामाजिक नियंत्रण एक अधूरा उपाय साबित हुआ। निजी बैंक प्रबंधन ने मुखौटा कंपनियां बनाईं, ऋण वर्गीकरण में हेरफेर किया और शहरी औद्योगिक ग्राहकों तक धन पहुंचाना जारी रखा। सामाजिक नियंत्रण की विफलता ने सरकार को आश्वस्त कर दिया कि केवल प्रत्यक्ष सरकारी स्वामित्व ही वाणिज्यिक ऋण को राष्ट्रीय प्राथमिकताओं की ओर मोड़ सकता है।

The First Wave of Bank Nationalization: July 19, 1969

வங்கி தேசியமயமாக்கலின் முதல் அலை: ஜூலை 19, 1969 बैंक राष्ट्रीयकरण की पहली लहर: 19 जुलाई, 1969

A confluence of economic and geopolitical crises accelerated the push for direct state ownership. The country faced the aftermath of the 1962 Sino-Indian War, the 1965 Indo-Pakistani War, and catastrophic consecutive droughts during 1965 and 1966. பொருளாதார மற்றும் புவிசார் அரசியல் நெருக்கடிகளின் ஒருங்கிணைப்பு, வங்கிகளை நேரடி அரசுடைமையாக்குவதற்கான உந்துதலை விரைவுபடுத்தியது. 1962 இந்திய-சீனப் போர், 1965 இந்திய-பாகிஸ்தான் போர் மற்றும் 1965, 1966 ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான கடுமையான வறட்சியின் பின்விளைவுகளை நாடு எதிர்கொண்டது. आर्थिक और भू-राजनीतिक संकटों के संगम ने प्रत्यक्ष सरकारी स्वामित्व की मांग को और तेज कर दिया। देश 1962 के भारत-चीन युद्ध, 1965 के भारत-पाकिस्तान युद्ध और 1965 तथा 1966 के लगातार विनाशकारी सूखे के प्रभावों से जूझ रहा था।

The launch of the Green Revolution in the late 1960s demanded massive institutional credit for high-yielding seed varieties, synthetic fertilizers, tubewells, and farm machinery. Private banks refused to finance small farmers because agricultural lending offered lower profit margins than industrial loans. 1960-களின் பிற்பகுதியில் பசுமைப் புரட்சியின் தொடக்கமானது வீரிய ரக விதைகள், ரசாயன உரங்கள், ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மற்றும் விவசாய இயந்திரங்களுக்குப் பெருமளவிலான நிறுவனக் கடனைக் கோரியது. தொழில்துறைக் கடன்களை விட விவசாயக் கடன்கள் குறைவான லாப வரம்பையே வழங்கியதால், சிறு விவசாயிகளுக்குக் கடன் வழங்க தனியார் வங்கிகள் மறுத்துவிட்டன. 1960 के दशक के उत्तरार्ध में हरित क्रांति की शुरुआत के कारण अधिक उपज देने वाली बीजों की किस्मों, रासायनिक उर्वरकों, नलकूपों और कृषि मशीनरी के लिए भारी संस्थागत ऋण की आवश्यकता थी। निजी बैंकों ने छोटे किसानों को वित्तपोषित करने से इनकार कर दिया क्योंकि औद्योगिक ऋणों की तुलना में कृषि ऋण में लाभ का अंतर कम था।

Promulgation of the 1969 Ordinance

1969 அவசரச் சட்டப் பிரகடனம் 1969 के अध्यादेश का प्रख्यापन

On July 19, 1969, Prime Minister Indira Gandhi announced the nationalization of 14 major commercial banks during a historic radio broadcast to the nation. 1969 ஜூலை 19 அன்று, நாட்டு மக்களுக்கு ஆற்றிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வானொலி உரையின் போது, பிரதமர் இந்திரா காந்தி 14 முக்கிய வணிக வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்படுவதாக அறிவித்தார். 19 जुलाई, 1969 को प्रधानमंत्री इंदिरा गांधी ने राष्ट्र के नाम एक ऐतिहासिक रेडियो संबोधन के दौरान 14 प्रमुख वाणिज्यिक बैंकों के राष्ट्रीयकरण की घोषणा की।

The government promulgated the Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1969. The intervention targeted every Indian commercial bank holding public deposits (demand and time liabilities) of ₹50 crore or more as of July 19, 1969. அரசு வங்கி நிறுவனங்கள் (தொழில்களைக் கையகப்படுத்துதல் மற்றும் மாற்றுதல்) அவசரச் சட்டம், 1969 (Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1969) ஐப் பிறப்பித்தது. 1969 ஜூலை 19 நிலவரப்படி ₹50 கோடி அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பொது வைப்புத்தொகையைக் (கேட்பு மற்றும் காலப் பொறுப்புகள்) கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு இந்திய வணிக வங்கியையும் இலக்காகக் கொண்டு இந்த நடவடிக்கை அமைந்தது. सरकार ने बैंकिंग कंपनी (उपक्रमों का अर्जन और अंतरण) अध्यादेश, 1969 [Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1969] प्रख्यापित किया। इस कदम के तहत 19 जुलाई, 1969 तक ₹50 करोड़ या उससे अधिक की सार्वजनिक जमा (मांग और सावधि देनदारियां) रखने वाले प्रत्येक भारतीय वाणिज्यिक बैंक को लक्षित किया गया।

The 14 Nationalized Banks (1969)

14 தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் (1969) 14 राष्ट्रीयकृत बैंक (1969)

The 14 nationalized lenders represented roughly 85 percent of all commercial banking deposits in India (outside the State Bank of India): தேசியமயமாக்கப்பட்ட இந்த 14 வங்கிகள், இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து வணிக வங்கி வைப்புத்தொகைகளிலும் (பாரத ஸ்டேட் வங்கியைத் தவிர்த்து) தோராயமாக 85 சதவீதத்தைக் கொண்டிருந்தன: इन 14 राष्ट्रीयकृत ऋणदाताओं के पास (SBI को छोड़कर) भारत में कुल वाणिज्यिक बैंकिंग जमा का लगभग 85 प्रतिशत हिस्सा था:

1. Central Bank of India (largest private bank at the time of nationalization) சென்ட்ரல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (தேசியமயமாக்கப்பட்ட நேரத்தில் மிகப்பெரிய தனியார் வங்கியாக இருந்தது) सेंट्रल बैंक ऑफ इंडिया (राष्ट्रीयकरण के समय सबसे बड़ा निजी बैंक)

2. Bank of India பேங்க் ஆஃப் இந்தியா बैंक ऑफ इंडिया

3. Punjab National Bank பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி पंजाब नेशनल बैंक

4. Bank of Baroda பேங்க் ஆஃப் பரோடா बैंक ऑफ बड़ौदा

5. United Commercial Bank (renamed UCO Bank in 1985) யுனைடெட் கமர்ஷியல் வங்கி (1985 இல் யூகோ வங்கி என மறுபெயரிடப்பட்டது) यूनाइटेड कमर्शियल बैंक (1985 में इसका नाम बदलकर यूको बैंक कर दिया गया)

6. Canara Bank கனரா வங்கி केनरा बैंक

7. United Bank of India யுனைடெட் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா यूनाइटेड बैंक ऑफ इंडिया

8. Dena Bank தேனா வங்கி देना बैंक

9. Syndicate Bank சிண்டிகேட் வங்கி सिंडिकेट बैंक

10. Union Bank of India யூனியன் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா यूनियन बैंक ऑफ इंडिया

11. Allahabad Bank அலகாபாத் வங்கி इलाहाबाद बैंक

12. Indian Bank இந்தியன் வங்கி इंडियन बैंक

13. Bank of Maharashtra பேங்க் ஆஃப் மகாராஷ்டிரா बैंक ऑफ महाराष्ट्र

14. Indian Overseas Bank இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கி इंडियन ओवरसीज बैंक

Foreign banks and smaller private domestic banks holding deposits below the ₹50 crore threshold were excluded from the takeover to preserve external trade relationships and localized banking networks. வெளிநாட்டு வர்த்தக உறவுகளையும் உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்ட வங்கி நெட்வொர்க்குகளையும் பாதுகாப்பதற்காக, வெளிநாட்டு வங்கிகளும் ₹50 கோடி வரம்பிற்குக் கீழே வைப்புத்தொகையைக் கொண்டிருந்த சிறிய தனியார் உள்நாட்டு வங்கிகளும் இந்த கையகப்படுத்துதலிலிருந்து விலக்கப்பட்டன. विदेशी व्यापार संबंधों और स्थानीय बैंकिंग नेटवर्क को बनाए रखने के लिए विदेशी बैंकों और ₹50 करोड़ की सीमा से कम जमा वाले छोटे निजी घरेलू बैंकों को इस अधिग्रहण से बाहर रखा गया था।

The Constitutional Challenge: R.C. Cooper v. Union of India (1970)

அரசியலமைப்புச் சவால்: ஆர்.சி. கூப்பர் எதிர் இந்திய யூனியன் (1970) संवैधानिक चुनौती: आर. सी. कूपर बनाम भारत संघ (1970)

The nationalization ordinance faced an immediate legal battle in the Supreme Court. Rustom Cavasjee Cooper, a major shareholder and director in Central Bank of India and Bank of Baroda, challenged the takeover in the landmark case R.C. Cooper v. Union of India (1970), popularly known as the Bank Nationalization Case. தேசியமயமாக்கல் அவசரச் சட்டம் உச்ச நீதிமன்றத்தில் உடனடி சட்டப் போராட்டத்தை எதிர்கொண்டது. சென்ட்ரல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா மற்றும் பேங்க் ஆஃப் பரோடாவின் முக்கியப் பங்குதாரரும் இயக்குநருமான ருஸ்தோம் கவாஸ்ஜி கூப்பர் (Rustom Cavasjee Cooper), வங்கி தேசியமயமாக்கல் வழக்கு எனப் பரவலாக அறியப்படும் ஆர்.சி. கூப்பர் எதிர் இந்திய யூனியன் (1970) (R.C. Cooper v. Union of India (1970)) என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வழக்கின் மூலம் இந்தக் கையகப்படுத்துதலை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்தார். राष्ट्रीयकरण अध्यादेश को सर्वोच्च न्यायालय में तत्काल कानूनी चुनौती का सामना करना पड़ा। सेंट्रल बैंक ऑफ इंडिया और बैंक ऑफ बड़ौदा के एक प्रमुख शेयरधारक और निदेशक रुस्तम कावासजी कूपर (Rustom Cavasjee Cooper) ने ऐतिहासिक मामले आर. सी. कूपर बनाम भारत संघ (1970) [R.C. Cooper v. Union of India (1970)] में इस अधिग्रहण को चुनौती दी, जिसे आमतौर पर बैंक राष्ट्रीयकरण मामले के रूप में जाना जाता है।

In February 1970, a 10:1 majority bench of the Supreme Court invalidated the Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Act, 1969. The Court ruled that: பிப்ரவரி 1970 இல், உச்ச நீதிமன்றத்தின் 10:1 பெரும்பான்மை கொண்ட அமர்வு, வங்கி நிறுவனங்கள் (தொழில்களைக் கையகப்படுத்துதல் மற்றும் மாற்றுதல்) சட்டம், 1969 செல்லாது என அறிவித்தது. நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் தெரிவித்தவை: फरवरी 1970 में, सर्वोच्च न्यायालय की 10:1 बहुमत वाली पीठ ने बैंकिंग कंपनी (उपक्रमों का अर्जन और अंतरण) अधिनियम, 1969 को अमान्य कर दिया। अदालत ने माना कि:

• The law practiced hostile discrimination by barring the 14 nationalized banking companies from carrying on other non-banking business, while other private banks remained free to do so. பிற தனியார் வங்கிகள் வங்கி அல்லாத பிற வணிகங்களைத் தொடர அனுமதிக்கப்பட்ட நிலையில், தேசியமயமாக்கப்பட்ட 14 வங்கி நிறுவனங்கள் பிற தொழில்களைச் செய்யத் தடை விதித்ததன் மூலம் இச்சட்டம் பாதகமான பாகுபாட்டைக் கையாண்டது. इस कानून ने 14 राष्ट्रीयकृत बैंकिंग कंपनियों को अन्य गैर-बैंकिंग व्यवसाय करने से रोककर शत्रुतापूर्ण भेदभाव किया, जबकि अन्य निजी बैंक ऐसा करने के लिए स्वतंत्र थे।

• The statutory compensation formula was illusory and violated the fundamental Right to Property under Article 31, as it did not account for the true market value of the acquired banking assets. சட்டப்பூர்வ இழப்பீட்டு சூத்திரம் மாயையானதாக இருந்ததோடு, கையகப்படுத்தப்பட்ட வங்கிச் சொத்துகளின் உண்மையான சந்தை மதிப்பைக் கணக்கில் கொள்ளாததால், பிரிவு 31-இன் கீழ் உள்ள அடிப்படை சொத்துரிமையை மீறியது. वैधानिक मुआवजे का फॉर्मूला भ्रामक था और इसने अनुच्छेद 31 के तहत संपत्ति के मौलिक अधिकार का उल्लंघन किया, क्योंकि इसमें अधिग्रहित बैंकिंग परिसंपत्तियों के वास्तविक बाजार मूल्य का ध्यान नहीं रखा गया था।

The central government responded swiftly. It drafted a new ordinance that addressed the Court’s objections, offered enhanced cash compensation totaling ₹87.4 crore to the erstwhile banking companies, and passed the Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Act, 1970. This legislative remedy permanently placed the 14 banks under public ownership. மத்திய அரசு இதற்கு விரைவாக பதிலளித்தது. நீதிமன்றத்தின் ஆட்சேபனைகளுக்குத் தீர்வு காணும் வகையில் ஒரு புதிய அவசரச் சட்டத்தை வரைந்து, முந்தைய வங்கி நிறுவனங்களுக்கு மொத்தம் ₹87.4 கோடி கூடுதல் ரொக்க இழப்பீட்டை வழங்கி, வங்கி நிறுவனங்கள் (தொழில்களைக் கையகப்படுத்துதல் மற்றும் மாற்றுதல்) சட்டம், 1970 (Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Act, 1970) ஐ நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றியது. இந்தச் சட்டப்பூர்வ தீர்வு 14 வங்கிகளையும் நிரந்தரமாகப் பொது உடைமையின் கீழ் கொண்டுவந்தது. केंद्र सरकार ने तुरंत कदम उठाया। उसने अदालत की आपत्तियों को दूर करते हुए एक नया अध्यादेश तैयार किया, पूर्ववर्ती बैंकिंग कंपनियों को कुल ₹87.4 करोड़ का बढ़ा हुआ नकद मुआवजा दिया और बैंकिंग कंपनी (उपक्रमों का अर्जन और अंतरण) अधिनियम, 1970 [Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Act, 1970] पारित किया। इस विधायी उपाय ने 14 बैंकों को स्थायी रूप से सार्वजनिक स्वामित्व में ला दिया।

The Second Wave of Bank Nationalization: April 15, 1980

வங்கி தேசியமயமாக்கலின் இரண்டாவது அலை: ஏப்ரல் 15, 1980 बैंक राष्ट्रीयकरण की दूसरी लहर: 15 अप्रैल, 1980

By the late 1970s, the first wave of nationalization had proven effective in expanding branch networks. However, several remaining private commercial banks had grown rapidly, accumulating substantial deposit bases without taking on proportional rural lending commitments. 1970-களின் பிற்பகுதியில், முதல் அலை தேசியமயமாக்கல் கிளை நெட்வொர்க்குகளை விரிவுபடுத்துவதில் பயனுள்ளதாக இருந்தது நிரூபணமானது. இருப்பினும், எஞ்சியிருந்த பல தனியார் வணிக வங்கிகள் விரைவாக வளர்ந்து, விகிதாசார கிராமப்புறக் கடன் கடமைகளை ஏற்காமல் கணிசமான வைப்புத் தளங்களைக் குவித்தன. 1970 के दशक के उत्तरार्ध तक, राष्ट्रीयकरण की पहली लहर शाखा नेटवर्क के विस्तार में प्रभावी साबित हो चुकी थी। हालांकि, शेष बचे कई निजी वाणिज्यिक बैंक तेजी से बढ़े थे और उन्होंने आनुपातिक ग्रामीण ऋण जिम्मेदारियों को उठाए बिना भारी जमा पूंजी जुटा ली थी।

Promulgation of the 1980 Act

1980 சட்டப் பிரகடனம் 1980 के अधिनियम का प्रख्यापन

On April 15, 1980, the Government of India enacted the second phase of nationalization through the Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1980, later ratified by Parliament as an Act. 1980 ஏப்ரல் 15 அன்று, இந்திய அரசு வங்கி நிறுவனங்கள் (தொழில்களைக் கையகப்படுத்துதல் மற்றும் மாற்றுதல்) அவசரச் சட்டம், 1980 (Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1980) மூலம் தேசியமயமாக்கலின் இரண்டாம் கட்டத்தை இயற்றியது; இது பின்னர் நாடாளுமன்றத்தால் ஒரு சட்டமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. 15 अप्रैल, 1980 को भारत सरकार ने बैंकिंग कंपनी (उपक्रमों का अर्जन और अंतरण) अध्यादेश, 1980 [Banking Companies (Acquisition and Transfer of Undertakings) Ordinance, 1980] के माध्यम से राष्ट्रीयकरण का दूसरा चरण लागू किया, जिसे बाद में संसद द्वारा एक अधिनियम के रूप में अनुमोदित किया गया।

The 1980 takeover applied to private commercial banks holding demand and time liabilities of ₹200 crore or more as of March 14, 1980. இந்த 1980 கையகப்படுத்துதல், 1980 மார்ச் 14 நிலவரப்படி ₹200 கோடி அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கேட்பு மற்றும் காலப் பொறுப்புகளைக் கொண்டிருந்த தனியார் வணிக வங்கிகளுக்குப் பொருந்தும் வகையில் இருந்தது. 1980 का यह अधिग्रहण उन निजी वाणिज्यिक बैंकों पर लागू हुआ, जिनकी 14 मार्च, 1980 तक मांग और सावधि देनदारियां ₹200 करोड़ या उससे अधिक थीं।

The 6 Nationalized Banks (1980)

6 தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் (1980) 6 राष्ट्रीयकृत बैंक (1980)

Six private commercial banks met the ₹200 crore threshold and were brought under complete state ownership: ஆறு தனியார் வணிக வங்கிகள் ₹200 கோடி வரம்பை எட்டி, முழுமையான அரசு உடைமையின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன: छह निजी वाणिज्यिक बैंकों ने ₹200 करोड़ की सीमा पूरी की और उन्हें पूर्ण सरकारी स्वामित्व में लाया गया:

1. Andhra Bank ஆந்திரா வங்கி आंध्रा बैंक

2. Corporation Bank கார்ப்பரேஷன் வங்கி कॉर्पोरेशन बैंक

3. New Bank of India (merged into Punjab National Bank in 1993 following heavy losses) நியூ பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (கடுமையான இழப்புகளைத் தொடர்ந்து 1993 இல் பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கியுடன் இணைக்கப்பட்டது) न्यू बैंक ऑफ इंडिया (भारी नुकसान के बाद 1993 में पंजाब नेशनल बैंक में विलय कर दिया गया)

4. Oriental Bank of Commerce ஓரியண்டல் பேங்க் ஆஃப் காமர்ஸ் ओरिएंटल बैंक ऑफ कॉमर्स

5. Punjab and Sind Bank பஞ்சாப் அண்ட் சிந்து வங்கி पंजाब एंड सिंध बैंक

6. Vijaya Bank விஜயா வங்கி विजया बैंक

Following this second wave, the public sector controlled 28 commercial banking entities: the State Bank of India, its 7 associate banks, and 20 nationalized banks (14 from the 1969 wave and 6 from the 1980 wave). Together, these public sector lenders commanded over 91 percent of the total commercial banking business in India. இந்த இரண்டாவது அலையைத் தொடர்ந்து, பொதுத்துறை 28 வணிக வங்கி நிறுவனங்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது: பாரத ஸ்டேட் வங்கி, அதன் 7 துணை வங்கிகள் மற்றும் 20 தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் (1969 அலையிலிருந்து 14 மற்றும் 1980 அலையிலிருந்து 6). இந்த பொதுத்துறை வங்கிகள் அனைத்தும் இணைந்து, இந்தியாவில் உள்ள மொத்த வணிக வங்கி வணிகத்தில் 91 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டிருந்தன. इस दूसरी लहर के बाद, सार्वजनिक क्षेत्र के पास 28 वाणिज्यिक बैंकिंग संस्थाओं का नियंत्रण आ गया: SBI, इसके 7 सहयोगी बैंक, और 20 राष्ट्रीयकृत बैंक (1969 की पहली लहर से 14 और 1980 की दूसरी लहर से 6)। साथ मिलकर, इन सार्वजनिक क्षेत्र के ऋणदाताओं का भारत के कुल वाणिज्यिक बैंकिंग व्यवसाय के 91 प्रतिशत से अधिक पर नियंत्रण था।

Comparison of the Two Nationalization Waves

இரு தேசியமயமாக்கல் அலைகளின் ஒப்பீடு दो राष्ट्रीयकरण चरणों की तुलना

The following table summarizes the structural differences between the two nationalization waves: பின்வரும் அட்டவணை இவ்விரு தேசியமயமாக்கல் அலைகளுக்கும் இடையிலான கட்டமைப்பு வேறுபாடுகளைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறது: निम्नलिखित तालिका दोनों राष्ट्रीयकरण चरणों के बीच संरचनात्मक अंतरों का सारांश प्रस्तुत करती है:

Analogy · Private Tube-Wells to a National Canal Network Expand analogy

Pre-nationalization banking operated like private tube-wells installed inside private industrial estates. Factory owners pumped the groundwater (public savings) exclusively to power their own mills, leaving surrounding rural farmlands parched. Nationalization converted these private tube-wells into a state-managed canal network, systematically routing water through branch channels to irrigate every village field and village workshop.

The Architecture of Social Banking and Credit Direction

சமூக வங்கியியல் மற்றும் கடன் வழிகாட்டுதலின் கட்டமைப்பு सामाजिक बैंकिंग और ऋण निर्देशन का ढांचा

Nationalization was not merely a change in share ownership. It introduced an entirely new operational philosophy known as Social Banking. Under this framework, commercial viability took a back seat to socio-economic equity, balanced regional development, and targeted poverty alleviation. தேசியமயமாக்கல் என்பது வெறும் பங்கு உரிமையின் மாற்றம் மட்டுமல்ல. அது சமூக வங்கியியல் (Social Banking) எனப்படும் முற்றிலும் புதிய செயல்பாட்டுத் தத்துவத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இக்கட்டமைப்பின் கீழ், சமூக-பொருளாதார சமத்துவம், சமச்சீரான பிராந்திய வளர்ச்சி மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட வறுமை ஒழிப்பு ஆகியவற்றிற்கு வணிக சாத்தியக்கூறுகள் பின்வரிசைக்குத் தள்ளப்பட்டன. राष्ट्रीयकरण केवल शेयर स्वामित्व में बदलाव मात्र नहीं था। इसने सामाजिक बैंकिंग (Social Banking) के रूप में जानी जाने वाली एक सर्वथा नई परिचालन अवधारणा पेश की। इस ढांचे के तहत, वाणिज्यिक लाभप्रदता की तुलना में सामाजिक-आर्थिक समानता, संतुलित क्षेत्रीय विकास और लक्षित गरीबी उन्मूलन को अधिक प्राथमिकता दी गई।

To ensure that newly nationalized banks did not revert to urban lending habits, the government and the Reserve Bank of India created specialized mechanisms and dedicated rural credit institutions. புதிதாகத் தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் மீண்டும் நகர்ப்புறக் கடன் வழங்கும் பழக்கத்திற்குத் திரும்பிவிடாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, அரசும் ரிசர்வ் வங்கியும் சிறப்பு வழிமுறைகளையும் பிரத்யேக கிராமப்புறக் கடன் நிறுவனங்களையும் உருவாக்கின. यह सुनिश्चित करने के लिए कि नए राष्ट्रीयकृत बैंक फिर से शहरी ऋण देने के ढर्रे पर न लौटें, सरकार और RBI ने विशेष व्यवस्थाएं और समर्पित ग्रामीण ऋण संस्थान बनाए।

The Lead Bank Scheme (1969)

முன்னணி வங்கித் திட்டம் (1969) लीड बैंक योजना (Lead Bank Scheme) (1969)

In 1969, the National Credit Council’s Gadgil Study Group and the RBI’s F. K. F. Nariman Committee recommended adopting an “Area Approach” to commercial banking. This gave rise to the Lead Bank Scheme (LBS) in late 1969. 1969 இல், தேசிய கடன் கவுன்சிலின் காட்கில் ஆய்வுக் குழு (Gadgil Study Group) மற்றும் RBI-யின் எஃப். கே. எஃப். நாரிமன் குழு (F. K. F. Nariman Committee) ஆகியவை வணிக வங்கியியலுக்கு “பகுதி அணுகுமுறையை” (Area Approach) பின்பற்றப் பரிந்துரைத்தன. இது 1969-இன் பிற்பகுதியில் முன்னணி வங்கித் திட்டத்திற்கு (LBS) வழிவகுத்தது. 1969 में, राष्ट्रीय साख परिषद (NCC) के गाडगिल अध्ययन समूह (Gadgil Study Group) और RBI की एफ. के. एफ. नरीमन समिति (F. K. F. Nariman Committee) ने वाणिज्यिक बैंकिंग में “क्षेत्रीय दृष्टिकोण” (Area Approach) अपनाने की सिफारिश की। इसने 1969 के उत्तरार्ध में लीड बैंक योजना (LBS) को जन्म दिया।

Under the Lead Bank Scheme, every administrative district across India (excluding metropolitan cities) was allotted to a designated commercial bank known as the Lead Bank. The designated bank acted as a consortium leader with specific responsibilities: முன்னணி வங்கித் திட்டத்தின் கீழ், இந்தியா முழுவதும் உள்ள ஒவ்வொரு நிர்வாக மாவட்டமும் (பெருநகரங்களைத் தவிர்த்து) முன்னணி வங்கி (Lead Bank) என அறியப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட வணிக வங்கிக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. இந்த நியமிக்கப்பட்ட வங்கி குறிப்பிட்ட பொறுப்புகளுடன் ஒரு கூட்டமைப்புத் தலைவராகச் செயல்பட்டது: लीड बैंक योजना के तहत, भारत भर के प्रत्येक प्रशासनिक जिले (महानगरों को छोड़कर) को एक निर्दिष्ट वाणिज्यिक बैंक को आवंटित किया गया जिसे लीड बैंक कहा गया। इस नामित बैंक ने विशिष्ट जिम्मेदारियों के साथ कंसोर्टियम लीडर के रूप में कार्य किया:

• Surveying the district’s economic resources, agricultural cycles, and credit gaps. மாவட்டத்தின் பொருளாதார வளங்கள், விவசாய சுழற்சிகள் மற்றும் கடன் இடைவெளிகளை ஆய்வு செய்தல். जिले के आर्थिक संसाधनों, कृषि चक्रों और ऋण अंतराल (क्रेडिट गैप) का सर्वेक्षण करना।

• Formulating annual District Credit Plans (DCP) allocating branch expansion targets among all operating commercial and cooperative banks. செயல்படும் அனைத்து வணிக மற்றும் கூட்டுறவு வங்கிகளுக்கு இடையே கிளை விரிவாக்க இலக்குகளைப் பகிர்ந்தளித்து, வருடாந்திர மாவட்டக் கடன் திட்டங்களை (DCP) உருவாக்குதல். सभी सक्रिय वाणिज्यिक और सहकारी बैंकों के बीच शाखा विस्तार लक्ष्यों का आवंटन करते हुए वार्षिक जिला ऋण योजनाएं (DCP) तैयार करना।

• Convening the District Consultative Committee (DCC) alongside district collectors and local officials to coordinate credit delivery and monitor priority sector programs. கடன் விநியோகத்தை ஒருங்கிணைக்கவும், முன்னுரிமைத் துறைத் திட்டங்களைக் கண்காணிக்கவும் மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மற்றும் உள்ளூர் அதிகாரிகளுடன் இணைந்து மாவட்ட ஆலோசனைக் குழுவை (DCC) கூட்டுதல். ऋण वितरण में समन्वय स्थापित करने और प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्र के कार्यक्रमों की निगरानी के लिए जिला कलेक्टरों और स्थानीय अधिकारियों के साथ जिला सलाहकार समिति (DCC) की बैठकें आयोजित करना।

Priority Sector Lending and Targeted Credit Schemes

முன்னுரிமைத் துறை கடன் மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட கடன் திட்டங்கள் प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्र को ऋण (PSL) और लक्षित ऋण योजनाएं

Before nationalization, commercial banks loaned money based on physical security and collateral. Social banking replaced security-oriented lending with purpose-oriented lending through three pioneering policy interventions: தேசியமயமாக்கலுக்கு முன்பு, வணிக வங்கிகள் பௌதிகப் பாதுகாப்பு மற்றும் பிணையங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே கடன் வழங்கின. சமூக வங்கியியல் மூன்று முன்னோடி கொள்கை தலையீடுகள் மூலம் பாதுகாப்பு சார்ந்த கடனுக்குப் பதிலாக நோக்கம் சார்ந்த கடனை மாற்றீடு செய்தது: राष्ट्रीयकरण से पहले, वाणिज्यिक बैंक भौतिक प्रतिभूति और संपार्श्विक के आधार पर ऋण देते थे। सामाजिक बैंकिंग ने तीन अग्रणी नीतिगत पहलों के माध्यम से प्रतिभूति-उन्मुख ऋण के स्थान पर उद्देश्य-उन्मुख ऋण व्यवस्था को स्थापित किया:

• Priority Sector Lending (PSL): Formalized in 1972 and later structured by the Dr. K. S. Krishnaswamy Committee (1980), the RBI mandated that commercial banks allocate at least 40 percent of their total bank credit to priority sectors, primarily agriculture, small-scale industries, and small road transport operators. முன்னுரிமைத் துறை கடன் (PSL): 1972 இல் முறைப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் டாக்டர் கே. எஸ். கிருஷ்ணசுவாமி குழு (1980) ஆல் கட்டமைக்கப்பட்ட இதன் மூலம், வணிக வங்கிகள் தங்களின் மொத்த வங்கிக் கடனில் குறைந்தது 40 சதவீதத்தை முதன்மையாக விவசாயம், சிறுதொழில்கள் மற்றும் சிறிய சாலைப் போக்குவரத்து இயக்குநர்கள் போன்ற முன்னுரிமைத் துறைகளுக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்று RBI கட்டாயமாக்கியது. प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्र को ऋण (PSL): 1972 में औपचारिक रूप दिए गए और बाद में डॉ. के. एस. कृष्णस्वामी समिति (1980) द्वारा संरचित, RBI ने अनिवार्य किया कि वाणिज्यिक बैंक अपने कुल बैंक ऋण का कम से कम 40 प्रतिशत प्राथमिकता वाले क्षेत्रों, मुख्य रूप से कृषि, लघु उद्योगों और छोटे सड़क परिवहन ऑपरेटरों को आवंटित करें।

• The 1:4 Branch Licensing Policy (1977): To rapidly penetrate underserved rural belts, the RBI mandated that for every one branch a bank opened in an already banked urban center, it had to open four branches in unbanked rural or semi-urban locations. 1:4 கிளை உரிமக் கொள்கை (1977): வங்கிச் சேவை போதிய அளவில் இல்லாத கிராமப்புறப் பகுதிகளில் விரைவாக ஊடுருவ, ஏற்கனவே வங்கிச் சேவை உள்ள நகர்ப்புற மையத்தில் ஒரு வங்கிக் கிளையைத் திறக்கும் ஒவ்வொரு வங்கிக்கும், வங்கிச் சேவை இல்லாத கிராமப்புற அல்லது பகுதி-நகர்ப்புற இடங்களில் நான்கு கிளைகளைத் திறக்க வேண்டும் என்று RBI உத்தரவிட்டது. 1:4 शाखा लाइसेंसिंग नीति (1977): सेवा से वंचित ग्रामीण क्षेत्रों में तेजी से पैठ बनाने के लिए, RBI ने अनिवार्य किया कि पहले से बैंकिंग सुविधा वाले शहरी केंद्र में खोली जाने वाली प्रत्येक एक शाखा के बदले बैंक को बैंकिंग रहित ग्रामीण या अर्ध-शहरी स्थानों में चार शाखाएं खोलनी होंगी।

• Differential Rate of Interest (DRI) Scheme (1972): To assist vulnerable sections of society, banks were mandated to lend at least one percent of their aggregate advances at a highly concessional interest rate of 4 percent per annum to low-income borrowers without demanding tangible collateral. வேறுபட்ட வட்டி விகிதத் திட்டம் (DRI): சமூகத்தின் நலிவடைந்த பிரிவினருக்கு உதவும் வகையில், உறுதியான பிணையம் எதையும் கோராமல் குறைந்த வருமானம் கொண்ட கடன் வாங்குபவர்களுக்குத் தங்களின் மொத்த முன்பணத்தில் குறைந்தது ஒரு சதவீதத்தை ஆண்டுக்கு 4 சதவீதம் என்ற மிகச் சலுகையான வட்டி விகிதத்தில் வங்கிகள் கடனாக வழங்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது. विभेदक ब्याज दर (DRI) योजना (1972): समाज के कमजोर वर्गों की सहायता के लिए, बैंकों को बिना किसी ठोस संपार्श्विक की मांग किए कम आय वाले उधारकर्ताओं को 4 प्रतिशत प्रति वर्ष की अत्यधिक रियायती ब्याज दर पर अपने कुल अग्रिमों का कम से कम एक प्रतिशत ऋण देना अनिवार्य किया गया था।

Creation of Regional Rural Banks (1975)

பிராந்திய கிராமப்புற வங்கிகளை உருவாக்குதல் (1975) क्षेत्रीय ग्रामीण बैंकों (RRB) की स्थापना (1975)

While commercial bank branches expanded into rural towns, commercial bank employees lacked familiarity with local village dialects and rural credit dynamics. Furthermore, the high salary structure of commercial bank staff made rural micro-lending commercially burdensome. வணிக வங்கிக் கிளைகள் கிராமப்புற நகரங்களுக்கு விரிவடைந்த போதிலும், வணிக வங்கி ஊழியர்களுக்கு உள்ளூர் கிராமப்புற பேச்சுவழக்குகள் மற்றும் கிராமப்புறக் கடன் சூழல்கள் குறித்த பரிச்சயம் இல்லை. மேலும், வணிக வங்கி ஊழியர்களின் அதிக ஊதியக் கட்டமைப்பு கிராமப்புற நுண்கடன் வழங்குவதை வணிக ரீதியாகப் பாரமானதாக மாற்றியது. यद्यपि वाणिज्यिक बैंकों की शाखाओं का विस्तार ग्रामीण कस्बों तक हुआ, लेकिन वाणिज्यिक बैंक कर्मचारियों में स्थानीय ग्रामीण बोलियों और ग्रामीण ऋण की गतिशीलता की समझ का अभाव था। इसके अतिरिक्त, वाणिज्यिक बैंक कर्मचारियों का उच्च वेतन ढांचा ग्रामीण सूक्ष्म ऋण वितरण को व्यावसायिक रूप से बोझिल बनाता था।

In July 1975, the government appointed the Working Group on Rural Banks chaired by M. Narasimham. The group recommended creating a distinct, low-cost rural financial institution that combined the local feel and familiarity of cooperatives with the operational efficiency and mobilization strength of commercial banks. ஜூலை 1975 இல், எம். நரசிம்மம் தலைமையில் கிராமப்புற வங்கிகள் மீதான பணிக் குழுவை அரசு அமைத்தது. இக்குழு கூட்டுறவுச் சங்கங்களின் உள்ளூர் உணர்வையும் பரிச்சயத்தையும், வணிக வங்கிகளின் செயல்பாட்டுத் திறன் மற்றும் நிதி திரட்டும் வலிமையுடன் இணைக்கும் ஒரு தனித்துவமான, குறைந்த செலவிலான கிராமப்புற நிதி நிறுவனத்தை உருவாக்கப் பரிந்துரைத்தது. जुलाई 1975 में, सरकार ने एम. नरसिम्हम (M. Narasimham) की अध्यक्षता में ग्रामीण बैंकों पर कार्य समूह (Working Group on Rural Banks) का गठन किया। इस समूह ने एक विशिष्ट, कम लागत वाले ग्रामीण वित्तीय संस्थान की स्थापना की सिफारिश की, जो सहकारी समितियों के स्थानीय जुड़ाव को वाणिज्यिक बैंकों की परिचालन दक्षता और संसाधन जुटाने की क्षमता के साथ जोड़ सके।

On September 26, 1975, the President promulgated the Regional Rural Banks Ordinance, later codified as the Regional Rural Banks Act, 1976. 1975 செப்டம்பர் 26 அன்று, குடியரசுத் தலைவர் பிராந்திய கிராமப்புற வங்கிகள் அவசரச் சட்டத்தைப் பிறப்பித்தார்; இது பின்னர் பிராந்திய கிராமப்புற வங்கிகள் சட்டம், 1976 (Regional Rural Banks Act, 1976) ஆகச் சட்டமாக்கப்பட்டது. 26 सितंबर, 1975 को राष्ट्रपति ने क्षेत्रीय ग्रामीण बैंक अध्यादेश प्रख्यापित किया, जिसे बाद में क्षेत्रीय ग्रामीण बैंक अधिनियम, 1976 (Regional Rural Banks Act, 1976) के रूप में संहिताबद्ध किया गया।

On October 2, 1975 (Gandhi Jayanti), India launched its first five Regional Rural Banks (RRBs). The very first RRB was Prathama Bank, headquartered in Moradabad, Uttar Pradesh, and sponsored by Syndicate Bank. The capital shareholding of every RRB was divided among three entities by statute: 1975 அக்டோபர் 2 (காந்தி ஜெயந்தி) அன்று, இந்தியா தனது முதல் ஐந்து பிராந்திய கிராமப்புற வங்கிகளை (RRBs) தொடங்கியது. உத்தரபிரதேசத்தின் மொராதாபாத்தைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு, சிண்டிகேட் வங்கியால் நிதியுதவி அளிக்கப்பட்ட பிரதமா வங்கி (Prathama Bank) இந்தியாவின் முதல் RRB ஆகும். ஒவ்வொரு RRB-யின் மூலதனப் பங்குதாரர் விகிதமும் சட்டப்பூர்வமாக மூன்று அமைப்புகளுக்கு இடையே பிரிக்கப்பட்டது: 2 अक्टूबर, 1975 (गांधी जयंती) को भारत ने अपने पहले पांच क्षेत्रीय ग्रामीण बैंक (RRB) शुरू किए। सबसे पहला RRB प्रथमा बैंक (Prathama Bank) था, जिसका मुख्यालय मुरादाबाद, उत्तर प्रदेश में था और जिसे सिंडिकेट बैंक ने प्रायोजित किया था। कानून द्वारा प्रत्येक RRB की पूंजीगत शेयरधारिता तीन संस्थाओं के बीच विभाजित की गई थी:

• Central Government: 50 percent மத்திய அரசு: 50 சதவீதம் केंद्र सरकार: 50 प्रतिशत

• State Government: 15 percent மாநில அரசு: 15 சதவீதம் राज्य सरकार: 15 प्रतिशत

• Sponsor Commercial Bank: 35 percent ஸ்பான்சர் வணிக வங்கி: 35 சதவீதம் प्रायोजक वाणिज्यिक बैंक: 35 प्रतिशत

Establishment of NABARD (1982)

நபார்ட் (NABARD) அமைப்பை நிறுவுதல் (1982) राष्ट्रीय कृषि और ग्रामीण विकास बैंक (NABARD) की स्थापना (1982)

By the late 1970s, the Reserve Bank of India found itself overburdened. The central bank was simultaneously managing national monetary policy, currency issue, commercial bank supervision, and agricultural refinance operations. 1970-களின் பிற்பகுதியில், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அதிக பணிச்சுமையால் திணறியது. தேசிய பணவியல் கொள்கை, ரூபாய் நோட்டுகள் வெளியீடு, வணிக வங்கிகள் மேற்பார்வை மற்றும் விவசாய மறுநிதியளிப்பு செயல்பாடுகளை மத்திய வங்கி ஒரே நேரத்தில் நிர்வகித்து வந்தது. 1970 के दशक के उत्तरार्ध तक, RBI पर अत्यधिक कार्यभार आ गया था। केंद्रीय बैंक एक साथ राष्ट्रीय मौद्रिक नीति, मुद्रा निर्गमन, वाणिज्यिक बैंक पर्यवेक्षण और कृषि पुनर्वित्त कार्यों का प्रबंधन संभाल रहा था।

In March 1979, the RBI constituted the Committee to Review Arrangements for Institutional Credit for Agriculture and Rural Development (CRAFICARD) under the chairmanship of B. Sivaraman, a former member of the Planning Commission. மார்ச் 1979 இல், திட்டக் குழுவின் முன்னாள் உறுப்பினரான பி. சிவராமன் தலைமையில் விவசாயம் மற்றும் ஊரக மேம்பாட்டிற்கான நிறுவன கடன் ஏற்பாடுகளை மறுஆய்வு செய்வதற்கான குழுவை (CRAFICARD) RBI அமைத்தது. मार्च 1979 में, RBI ने योजना आयोग के पूर्व सदस्य बी. शिवरामन (B. Sivaraman) की अध्यक्षता में कृषि और ग्रामीण विकास के लिए संस्थागत ऋण व्यवस्था की समीक्षा समिति (CRAFICARD) का गठन किया।

The Sivaraman Committee recommended separating agricultural credit operations from central banking functions by creating a dedicated, apex developmental bank. Parliament passed the National Bank for Agriculture and Rural Development Act, 1981, leading to the creation of NABARD on July 12, 1982. ஒரு பிரத்யேக, உச்சநிலை மேம்பாட்டு வங்கியை உருவாக்குவதன் மூலம் விவசாயக் கடன் செயல்பாடுகளை மத்திய வங்கிப் பணிகளில் இருந்து பிரிக்க சிவராமன் குழு பரிந்துரைத்தது. நாடாளுமன்றம் விவசாயம் மற்றும் ஊரக மேம்பாட்டுக்கான தேசிய வங்கிச் சட்டம், 1981 ஐ நிறைவேற்றியதைத் தொடர்ந்து, 1982 ஜூலை 12 அன்று நபார்ட் (NABARD) உருவாக்கப்பட்டது. शिवरामन समिति ने एक समर्पित, शीर्ष विकासात्मक बैंक बनाकर कृषि ऋण कार्यों को केंद्रीय बैंकिंग कार्यों से अलग करने की सिफारिश की। संसद ने राष्ट्रीय कृषि और ग्रामीण विकास बैंक अधिनियम, 1981 पारित किया, जिसके परिणामस्वरूप 12 जुलाई, 1982 को NABARD की स्थापना हुई।

NABARD took over the agricultural refinance functions previously handled by the RBI’s Agricultural Credit Department (ACD) and Rural Planning and Credit Cell (RPCC), as well as the entire refinancing portfolio of the Agricultural Refinance and Development Corporation (ARDC). RBI-யின் விவசாய கடன் துறை (ACD) மற்றும் கிராமப்புற திட்டமிடல் மற்றும் கடன் பிரிவு (RPCC) ஆகியவற்றால் முன்பு கையாளப்பட்ட விவசாய மறுநிதியளிப்புப் பணிகளையும், விவசாய மறுநிதியளிப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக் கழகத்தின் (ARDC) ஒட்டுமொத்த மறுநிதியளிப்புப் பிரிவையும் NABARD தனது பொறுப்பில் ஏற்றுக்கொண்டது. NABARD ने RBI के कृषि ऋण विभाग (ACD) और ग्रामीण योजना एवं ऋण प्रकोष्ठ (RPCC) द्वारा पहले संभाले जाने वाले कृषि पुनर्वित्त कार्यों के साथ-साथ कृषि पुनर्वित्त और विकास निगम (ARDC) के संपूर्ण पुनर्वित्त पोर्टफोलियो को अपने हाथ में ले लिया।

Structural Achievements of the Nationalization Era

தேசியமயமாக்கல் சகாப்தத்தின் கட்டமைப்புச் சாதனைகள் राष्ट्रीयकरण युग की संरचनात्मक उपलब्धियां

Between 1969 and 1991, Phase II achieved unmatched physical expansion and fundamentally transformed India’s economic fabric. The policy of directed credit successfully shifted public perception of banking from an elite club to an essential public utility. 1969 மற்றும் 1991 க்கு இடையில், இரண்டாம் கட்டமானது இணையற்ற பௌதிக விரிவாக்கத்தை எட்டியதோடு, இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பை அடிப்படை அளவில் மாற்றியமைத்தது. வழிகாட்டப்பட்ட கடன் கொள்கை, வங்கியியல் குறித்த பொதுமக்களின் பார்வையை மேல்தட்டு மக்களின் கிளப் என்ற நிலையிலிருந்து ஓர் இன்றியமையாத பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவையாக வெற்றிகரமாக மாற்றியது. 1969 और 1991 के बीच, दूसरे चरण (Phase II) ने अद्वितीय भौतिक विस्तार हासिल किया और भारत के आर्थिक ताने-बाने को पूरी तरह बदल दिया। निर्देशित ऋण की नीति ने बैंकिंग के प्रति जन-धारणा को एक विशिष्ट वर्ग के क्लब से बदलकर एक अनिवार्य सार्वजनिक उपयोगिता सेवा में परिवर्तित कर दिया।

Massive Branch Expansion and Financial Deepening

பிரம்மாண்ட கிளை விரிவாக்கம் மற்றும் நிதி ஆழப்படுத்தல் शाखाओं का भारी विस्तार और वित्तीय सुदृढ़ीकरण

State ownership triggered the fastest geographic expansion of banking branches recorded in global financial history: அரசுடைமையானது உலக நிதி வரலாற்றிலேயே பதிவு செய்யப்பட்ட மிக விரைவான புவியியல் ரீதியான வங்கிக் கிளை விரிவாக்கத்தைத் தூண்டியது: सरकारी स्वामित्व ने वैश्विक वित्तीय इतिहास में दर्ज बैंक शाखाओं के सबसे तेज़ भौगोलिक विस्तार को गति दी:

• Branch Network Explosion: Total commercial bank branches surged from 8,262 in July 1969 to over 60,220 by March 1991. கிளை நெட்வொர்க்கின் அசுர வளர்ச்சி: மொத்த வணிக வங்கிக் கிளைகள் 1969 ஜூலையில் 8,262 இலிருந்து மார்ச் 1991 க்குள் 60,220 க்கும் மேலாக உயர்ந்தன. शाखा नेटवर्क में भारी वृद्धि: कुल वाणिज्यिक बैंक शाखाएं जुलाई 1969 में 8,262 से बढ़कर मार्च 1991 तक 60,220 से अधिक हो गईं।

• Rural Branch Penetration: The number of rural branches rose from 1,833 (accounting for 22 percent of total branches) in 1969 to 35,206 (more than 58 percent of total branches) in 1991. கிராமப்புற கிளைகளின் ஊடுருவல்: கிராமப்புற கிளைகளின் எண்ணிக்கை 1969 இல் 1,833 (மொத்த கிளைகளில் 22 சதவீதம்) என்பதிலிருந்து 1991 இல் 35,206 (மொத்த கிளைகளில் 58 சதவீதத்திற்கும் மேல்) ஆக உயர்ந்தது. ग्रामीण शाखाओं की पहुंच: ग्रामीण शाखाओं की संख्या 1969 में 1,833 (कुल शाखाओं का 22 प्रतिशत) से बढ़कर 1991 में 35,206 (कुल शाखाओं का 58 प्रतिशत से अधिक) हो गई।

• Population Coverage: The average population served per bank branch dropped from approximately 65,000 people in 1969 to around 14,000 people by 1991, bringing formal credit within walking distance of rural communities. மக்கள் தொகை கவரேஜ்: ஒரு வங்கிக் கிளை சேவை வழங்கும் சராசரி மக்கள்தொகை 1969 இல் சுமார் 65,000 பேரில் இருந்து 1991 க்குள் சுமார் 14,000 பேராகக் குறைந்தது; இது முறையான கடனை கிராமப்புற சமூகங்களின் நடை தூரத்திற்குள் கொண்டுவந்தது. जनसंख्या कवरेज: प्रति बैंक शाखा सेवा प्राप्त औसत जनसंख्या 1969 में लगभग 65,000 लोगों से घटकर 1991 तक लगभग 14,000 लोग रह गई, जिससे औपचारिक ऋण ग्रामीण समुदायों की आसान पहुंच में आ गया।

• Support for the Green Revolution: Agricultural credit jumped from under 2 percent of total bank lending in 1968 to over 15 percent by the mid-1980s, providing timely liquidity for farmers to adopt high-yielding seeds, tube-wells, and modern equipment. பசுமைப் புரட்சிக்கான ஆதரவு: மொத்த வங்கிக் கடனில் விவசாயக் கடன் 1968 இல் 2 சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருந்த நிலையில் இருந்து 1980-களின் மத்தியில் 15 சதவீதத்திற்கும் மேலாக அதிகரித்தது; இது விவசாயிகள் வீரிய ரக விதைகள், ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மற்றும் நவீன உபகரணங்களைப் பெறுவதற்குத் தேவையான சரியான நேரப் பணப்புழக்கத்தை வழங்கியது. हरित क्रांति को समर्थन: कुल बैंक ऋण में कृषि ऋण 1968 में 2 प्रतिशत से कम से बढ़कर 1980 के दशक के मध्य तक 15 प्रतिशत से अधिक हो गया, जिससे किसानों को अधिक उपज देने वाले बीज, नलकूप और आधुनिक उपकरण अपनाने के लिए समय पर तरलता उपलब्ध हुई।

• Mobilization of Household Savings: Gross financial savings of Indian households increased rapidly as rural families shifted surplus cash from unproductive physical assets into secure, interest-bearing bank deposits. குடும்ப சேமிப்பைத் திரட்டுதல்: கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் உபரிப் பணத்தை பயனற்ற பௌதிக சொத்துக்களிலிருந்து பாதுகாப்பான, வட்டி தரும் வங்கி வைப்புகளுக்கு மாற்றியதால், இந்தியக் குடும்பங்களின் மொத்த நிதிச் சேமிப்பு வேகமாக அதிகரித்தது. घरेलू बचत का संग्रहण: भारतीय परिवारों की सकल वित्तीय बचत में तेजी से वृद्धि हुई क्योंकि ग्रामीण परिवारों ने अपनी अतिरिक्त नकदी को अनुत्पादक भौतिक संपत्तियों से निकालकर सुरक्षित, ब्याज-युक्त बैंक जमाओं में जमा करना शुरू किया।

Accumulation of Operational Strains and the Road to 1991

செயல்பாட்டு அழுத்தங்களின் குவிப்பும் 1991-ஐ நோக்கிய பாதையும் परिचालन तनावों का संचय और 1991 की राह

While social banking accomplished extraordinary social inclusion, it exacted severe costs on the financial health and operational discipline of public sector banks. By the late 1980s, the Indian banking system faced mounting vulnerabilities. சமூக வங்கியியல் அசாதாரண சமூக உள்ளடக்கத்தை அடைந்தபோதிலும், அது பொதுத்துறை வங்கிகளின் நிதி ஆரோக்கியம் மற்றும் செயல்பாட்டு ஒழுக்கத்தின் மீது கடுமையான விலையைக் கோரியது. 1980-களின் பிற்பகுதியில், இந்திய வங்கி அமைப்பு அதிகரித்து வரும் பாதிப்புகளை எதிர்கொண்டது. यद्यपि सामाजिक बैंकिंग ने असाधारण सामाजिक समावेशन हासिल किया, लेकिन इसने सार्वजनिक क्षेत्र के बैंकों के वित्तीय स्वास्थ्य और परिचालन अनुशासन पर गंभीर चोट पहुंचाई। 1980 के दशक के उत्तरार्ध तक, भारतीय बैंकिंग प्रणाली कई तरह की बढ़ती कमजोरियों से घिर चुकी थी।

High Statutory Pre-emptions: CRR and SLR

உயர்ந்த சட்டப்பூர்வ ஒதுக்கீடுகள்: CRR மற்றும் SLR उच्च सांविधिक बाध्यताएं: CRR और SLR

To finance mounting fiscal deficits, the central government increasingly relied on commercial banks to fund public expenditure at below-market interest rates: அதிகரித்து வரும் நிதிப் பற்றாக்குறையை ஈடுகட்ட, சந்தை விகிதத்திற்குக் குறைவான வட்டியில் பொதுச் செலவினங்களுக்கு நிதியளிக்க வணிக வங்கிகளை மத்திய அரசு பெருமளவில் சார்ந்திருந்தது: बढ़ते राजकोषीय घाटे को पूरा करने के लिए, केंद्र सरकार बाजार से कम ब्याज दरों पर सार्वजनिक व्यय के वित्तपोषण हेतु वाणिज्यिक बैंकों पर तेजी से निर्भर होती गई:

• Cash Reserve Ratio (CRR): The RBI gradually raised the CRR from around 3 percent in the 1960s to its statutory ceiling of 15 percent by 1990. ரொக்கக் கையிருப்பு விகிதம் (CRR): 1960-களில் சுமார் 3 சதவீதமாக இருந்த CRR-ஐ, 1990 க்குள் அதன் சட்டப்பூர்வ உச்ச வரம்பான 15 சதவீதமாக RBI படிப்படியாக உயர்த்தியது. नकद आरक्षित अनुपात (CRR): RBI ने 1960 के दशक के लगभग 3 प्रतिशत से CRR को धीरे-धीरे बढ़ाकर 1990 तक इसकी वैधानिक सीमा 15 प्रतिशत तक पहुंचा दिया।

• Statutory Liquidity Ratio (SLR): The SLR was systematically hiked from 20 percent in the early 1960s to an all-time high of 38.5 percent by 1990. சட்டப்பூர்வ நீர்மை விகிதம் (SLR): 1960-களின் தொடக்கத்தில் 20 சதவீதமாக இருந்த SLR, 1990 க்குள் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு 38.5 சதவீதமாக முறைப்படி உயர்த்தப்பட்டது. सांविधिक तरलता अनुपात (SLR): 1960 के दशक की शुरुआत में 20 प्रतिशत से SLR को व्यवस्थित रूप से बढ़ाकर 1990 तक 38.5 प्रतिशत के सर्वकालिक उच्च स्तर पर पहुंचा दिया गया।

Together, high CRR and SLR requirements pre-empted 53.5 percent of every rupee mobilized by commercial banks. With more than half of all bank deposits locked in mandatory cash reserves and low-yielding government securities, banks were forced to cross-subsidize operations by charging exorbitant interest rates on non-priority commercial borrowers. ஒட்டுமொத்தமாக, உயர் CRR மற்றும் SLR தேவைகள் வணிக வங்கிகளால் திரட்டப்பட்ட ஒவ்வொரு ரூபாயிலும் 53.5 சதவீதத்தை முன்கூட்டியே முடக்கின. அனைத்து வங்கி வைப்புகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை கட்டாய ரொக்கக் கையிருப்புகளிலும் குறைந்த வருமானம் தரும் அரசுப் பத்திரங்களிலும் முடங்கியதால், முன்னுரிமையற்ற வணிகக் கடன் வாங்குபவர்களுக்கு மிக அதிக வட்டி விகிதங்களை விதிப்பதன் மூலம் வங்கிகள் தங்கள் செயல்பாடுகளை குறுக்கு-மானியமாக ஈடுகட்ட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டன. उच्च CRR और SLR आवश्यकताओं ने मिलकर वाणिज्यिक बैंकों द्वारा जुटाए गए प्रत्येक रुपये का 53.5 प्रतिशत हिस्सा अनिवार्य रूप से ब्लॉक कर दिया। कुल बैंक जमा के आधे से अधिक हिस्से के अनिवार्य नकद भंडार और कम रिटर्न वाली सरकारी प्रतिभूतियों में फंस जाने के कारण, बैंक गैर-प्राथमिकता वाले वाणिज्यिक उधारकर्ताओं से अत्यधिक ब्याज वसूल कर अपने परिचालनों की भरपाई (क्रॉस-सब्सिडी) करने के लिए मजबूर हुए।

Credit Indiscipline and Deterioration of Asset Quality

கடன் ஒழுங்கின்மை மற்றும் சொத்துத் தரம் சீரழிதல் ऋण अनुशासनहीनता और परिसंपत्ति गुणवत्ता में गिरावट

Political interference eroded the professional autonomy of bank managers. During the 1980s, the administration initiated politically driven credit camps, popular as Loan Melas, where credit was distributed to targeted voters without proper credit evaluation, documentation, or collateral. அரசியல் தலையீடு வங்கி மேலாளர்களின் தொழில்முறை சுயாட்சியை அரித்துவிட்டது. 1980-களில், முறையான கடன் மதிப்பீடு, ஆவணங்கள் அல்லது பிணையங்கள் எதுவுமின்றி குறிப்பிட்ட வாக்காளர்களுக்குக் கடன்கள் விநியோகிக்கப்பட்ட கடன் மேளாக்கள் (Loan Melas) எனப் பிரபலமாக அறியப்பட்ட அரசியல் சார்ந்த கடன் முகாம்களை நிர்வாகம் தொடங்கியது. राजनीतिक हस्तक्षेप ने बैंक प्रबंधकों की पेशेवर स्वायत्तता को नष्ट कर दिया। 1980 के दशक के दौरान, प्रशासन ने ऋण मेलों (Loan Melas) के रूप में लोकप्रिय राजनीतिक रूप से प्रेरित ऋण शिविर शुरू किए, जहाँ उचित ऋण मूल्यांकन, दस्तावेज़ीकरण या गारंटी के बिना लक्षित मतदाताओं को ऋण वितरित किया गया।

Borrowers frequently viewed these advances as state handouts rather than legal obligations, causing repayment rates to collapse. Furthermore, widespread political announcements of blanket agricultural debt waivers destroyed the credit culture and disincentivized honest borrowers from repaying loans. கடன் வாங்கியவர்கள் பெரும்பாலும் இந்த முன்பணங்களை சட்டப்பூர்வ கடமைகளாகக் கருதாமல் அரசின் இலவசங்களாகவே பார்த்ததால், கடன் திருப்பிச் செலுத்தும் விகிதம் சரிந்தது. மேலும், ஒட்டுமொத்த விவசாயக் கடன் தள்ளுபடிகள் குறித்த பரவலான அரசியல் அறிவிப்புகள் கடன் கலாச்சாரத்தை அழித்ததோடு, நேர்மையான கடன் வாங்குபவர்கள் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதைத் தடுத்தன. उधारकर्ताओं ने अक्सर इन ऋणों को कानूनी दायित्व के बजाय सरकारी खैरात (उपहार) के रूप में देखा, जिससे पुनर्भुगतान दरें पूरी तरह गिर गईं। इसके अतिरिक्त, व्यापक कृषि ऋण माफी की राजनीतिक घोषणाओं ने साख संस्कृति (क्रेडिट कल्चर) को नष्ट कर दिया और ईमानदार उधारकर्ताओं को ऋण चुकाने के प्रति हतोत्साहित किया।

Bureaucratization and Technological Stagnation

அதிகாரத்துவமயமாக்கல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் தேக்கம் नौकरशाहीकरण और तकनीकी ठहराव

Operating as public sector undertakings, nationalized banks adopted rigid, bureaucratic procedures. Strong trade unions resisted automation and computerization, forcing bank branches to rely on cumbersome manual ledgers. Customer service deteriorated, inter-branch reconciliation lagged by months, and internal audit mechanisms failed to detect growing asset quality degradation. பொதுத்துறை நிறுவனங்களாகச் செயல்பட்ட தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் கடுமையான அதிகாரத்துவ நடைமுறைகளைக் கடைப்பிடித்தன. வலுவான தொழிற்சங்கங்கள் தானியக்கமயமாக்கல் மற்றும் கணினிமயமாக்கலைக் கடுமையாக எதிர்த்ததால், வங்கிக் கிளைகள் கடினமான கையேட்டுப் பதிவேடுகளையே சார்ந்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. வாடிக்கையாளர் சேவை மோசமடைந்தது, கிளைகளுக்கு இடையேயான கணக்குச் சரிபார்ப்பு பல மாதங்கள் பின்தங்கியது, மேலும் உள் தணிக்கை வழிமுறைகள் அதிகரித்து வரும் சொத்துத் தரச் சீரழிவைக் கண்டறியத் தவறிவிட்டன. सार्वजनिक क्षेत्र के उपक्रमों के रूप में कार्य करते हुए, राष्ट्रीयकृत बैंकों ने कठोर नौकरशाही कार्यप्रणाली अपना ली। शक्तिशाली कर्मचारी यूनियनों ने स्वचालन और कंप्यूटरीकरण का विरोध किया, जिससे बैंक शाखाएं बोझिल कागजी बही-खातों पर निर्भर रहने को विवश हुईं। ग्राहक सेवा खराब हो गई, अंतर-शाखा समाधान महीनों पिछड़ गया और आंतरिक ऑडिट तंत्र संपत्ति की गुणवत्ता में आ रही गिरावट को पकड़ने में विफल रहे।

By 1991, Indian commercial banks suffered from near-zero profitability, severe capital erosion, and alarming levels of hidden non-performing assets. When India plunged into a severe balance-of-payments crisis in 1991, comprehensive banking sector reforms became inevitable. 1991 ஆம் ஆண்டளவில், இந்திய வணிக வங்கிகள் பூஜ்ஜியத்திற்கு அருகிலான லாபம், கடுமையான மூலதன இழப்பு மற்றும் மறைக்கப்பட்ட செயல்படாத சொத்துகளின் அபாயகரமான அளவுகளால் தவித்தன. 1991 இல் இந்தியா கடுமையான செலுத்து சமநிலை நெருக்கடியில் மூழ்கியபோது, விரிவான வங்கித் துறை சீர்திருத்தங்கள் தவிர்க்க முடியாததாக மாறின. 1991 तक, भारतीय वाणिज्यिक बैंक लगभग शून्य लाभप्रदता, गंभीर पूंजी क्षरण और गैर-निष्पादित परिसंपत्तियों (NPA) के चिंताजनक स्तर से जूझ रहे थे। 1991 में जब भारत गंभीर भुगतान संतुलन संकट में घिर गया, तब बैंकिंग क्षेत्र में व्यापक सुधार अपरिहार्य हो गए।

Key Takeaways

முக்கிய குறிப்புகள் मुख्य बिंदु

• The Reserve Bank of India was nationalized on January 1, 1949, through the Reserve Bank of India (Transfer to Public Ownership) Act, 1948. 1948 ஆம் ஆண்டின் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (பொது உடைமைக்கு மாற்றுதல்) சட்டத்தின் மூலம், 1949 ஜனவரி 1 அன்று ரிசர்வ் வங்கி தேசியமயமாக்கப்பட்டது. भारतीय रिज़र्व बैंक (सार्वजनिक स्वामित्व में अंतरण) अधिनियम, 1948 के माध्यम से 1 जनवरी, 1949 को RBI का राष्ट्रीयकरण किया गया था।

• The State Bank of India was created on July 1, 1955, under the SBI Act, 1955, by nationalizing the Imperial Bank of India following the Gorwala Committee (1954) recommendations. கோர்வாலா குழுவின் (1954) பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, இம்பீரியல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியாவைத் தேசியமயமாக்கியதன் மூலம் SBI சட்டம், 1955 இன் கீழ் 1955 ஜூலை 1 அன்று பாரத ஸ்டேட் வங்கி உருவாக்கப்பட்டது. गोरवाला समिति (1954) की सिफारिशों के बाद इंपीरियल बैंक ऑफ इंडिया का राष्ट्रीयकरण करके SBI अधिनियम, 1955 के तहत 1 जुलाई, 1955 को भारतीय स्टेट बैंक की स्थापना की गई थी।

• On July 19, 1969, the government nationalized 14 major commercial banks holding public deposits of ₹50 crore or more, bringing 85 percent of commercial deposits under public control. 1969 ஜூலை 19 அன்று, ₹50 கோடி அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பொது வைப்புகளைக் கொண்டிருந்த 14 முக்கிய வணிக வங்கிகளை அரசு தேசியமயமாக்கியதன் மூலம், வணிக வைப்புத்தொகையில் 85 சதவீதத்தைப் பொதுக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தது. 19 जुलाई, 1969 को सरकार ने ₹50 करोड़ या उससे अधिक की सार्वजनिक जमा वाले 14 प्रमुख वाणिज्यिक बैंकों का राष्ट्रीयकरण किया, जिससे 85 प्रतिशत वाणिज्यिक जमा सार्वजनिक नियंत्रण में आ गई।

• On April 15, 1980, a second wave brought 6 commercial banks holding deposits of ₹200 crore or more under state control, elevating public sector deposit share over 91 percent. 1980 ஏப்ரல் 15 அன்று, இரண்டாவது அலையின் மூலம் ₹200 கோடி அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வைப்புகளைக் கொண்டிருந்த 6 வணிக வங்கிகள் அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டு, பொதுத்துறை வைப்புப் பங்கு 91 சதவீதத்திற்கும் மேலாக உயர்த்தப்பட்டது. 15 अप्रैल, 1980 को दूसरी लहर में ₹200 करोड़ या उससे अधिक की जमा वाले 6 वाणिज्यिक बैंकों को सरकारी नियंत्रण में लाया गया, जिससे सार्वजनिक क्षेत्र की जमा हिस्सेदारी 91 प्रतिशत से अधिक हो गई।

• India launched its first Regional Rural Bank, Prathama Bank, on October 2, 1975, based on the Narasimham Working Group (1975) recommendations with a statutory 50:15:35 ownership structure. சட்டப்பூர்வ 50:15:35 என்ற உரிமை அமைப்புக் கட்டமைப்போடு, நரசிம்மம் பணிக் குழுவின் (1975) பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் இந்தியா தனது முதல் பிராந்திய கிராமப்புற வங்கியான பிரதமா வங்கியை 1975 அக்டோபர் 2 அன்று தொடங்கியது. भारत ने नरसिम्हम कार्य समूह (1975) की सिफारिशों के आधार पर वैधानिक 50:15:35 स्वामित्व ढांचे के साथ 2 अक्टूबर, 1975 को अपना पहला क्षेत्रीय ग्रामीण बैंक, प्रथमा बैंक, शुरू किया।

• NABARD was established on July 12, 1982, under the NABARD Act, 1981, following the recommendations of the CRAFICARD (B. Sivaraman Committee). CRAFICARD (பி. சிவராமன் குழு) பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, NABARD சட்டம், 1981 இன் கீழ் 1982 ஜூலை 12 அன்று NABARD நிறுவப்பட்டது. क्रैफिकार्ड [CRAFICARD] (बी. शिवरामन समिति) की सिफारिशों के बाद, नाबार्ड अधिनियम, 1981 के तहत 12 जुलाई, 1982 को NABARD की स्थापना की गई थी।

• By 1990, statutory reserve mandates reached historic peaks with 15 percent CRR and 38.5 percent SLR, pre-empting 53.5 percent of all commercial bank deposits into government financing. 1990 ஆம் ஆண்டளவில், சட்டப்பூர்வ இருப்பு ஆணைகள் 15 சதவீத CRR மற்றும் 38.5 சதவீத SLR என்ற வரலாற்று உச்சங்களை எட்டி, அனைத்து வணிக வங்கி வைப்புகளிலும் 53.5 சதவீதத்தை அரசு நிதியுதவிக்காக முன்கூட்டியே முடக்கின. 1990 तक, सांविधिक आरक्षित आवश्यकताएं 15 प्रतिशत CRR और 38.5 प्रतिशत SLR के ऐतिहासिक शिखर पर पहुंच गईं, जिससे सभी वाणिज्यिक बैंक जमा का 53.5 प्रतिशत हिस्सा सरकारी वित्तपोषण के लिए आरक्षित हो गया।

In the next lesson, we will explore Phase III: Liberalization and Reforms (1991-Present), examining how India restructured its banking sector following the 1991 macroeconomic crisis. அடுத்த பாடத்தில், 1991 ஆம் ஆண்டின் பெருபொருளாதார நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து இந்தியா தனது வங்கித் துறையை எவ்வாறு மறுசீரமைத்தது என்பதை ஆராய்ந்து, கட்டம் III: தாராளமயமாக்கல் மற்றும் சீர்திருத்தங்கள் (1991-தற்போது வரை) குறித்துப் படிப்போம். अगले पाठ में, हम तीसरे चरण: उदारीकरण और सुधार (1991-वर्तमान) का अध्ययन करेंगे, और देखेंगे कि 1991 के व्यापक आर्थिक संकट के बाद भारत ने अपने बैंकिंग क्षेत्र का पुनर्गठन कैसे किया।